Τελευταία Νέα ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ - afieromata.gr

ΕΝΑ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ


Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

ΕΝΑ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Γράφει ο Δημοσιογράφος Ηλίας Προβόπουλος



Καλοκαίρι χωρίς Δεκαπενταύγουστο δεν γίνεται κι αν έλειπε, θα τον εφεύραν τα τηλεοπτικά κανάλια που δίνουν και τα ρέστα τους σε ότι πιο απίθανο συμβαίνει αναφορικά με την πίστη που αυτές τις ημέρες εκφράζεται με το διάχυτο πένθος και τα πάνδημα πανηγύρια που ακολουθούν την μεγάλη ημέρα της Παναγίας. Τη δουλειά τους κάνουν και περιμένουν μην τους κάτσει το… θαύμα ζωντανό, οπότε, ποιος τους πιάνει μετά με ότι θα αραδιάσουν!

Πέρα απ’ αυτά, πριν και λίγο μετά από τον Δεκαπενταύγουστο έχει καθιερωθεί, η Αθήνα, αλλά και οι μικρότερες πόλεις να εγκαταλείπονται μαζικά από τους κατοίκους τους οι οποίοι, είτε πάνε διακοπές ή απλά πάνε στο χωριό τους να ανανεώσουν τις σχέσεις τους με όσους χωριανούς απόμειναν να ζουν εκεί ολοχρονίς και να αερίσουν το εξοχικό που έχτισαν γιατί δεν χωρούσαν ή δεν τους ταίριαζε πια να μένουν στο παλιό πατρικό σπίτι. Έτσι λοιπόν παρατηρείται μια ερημιά στην και την οποία χαίρονται ορισμένοι φανατικοί και οι εραστές της πόλης, οι ανήμποροι να μετακινηθούν, όσοι δεν ευνοήθηκαν από τη κλήρωση στη δουλειά και φυσικά οι αλλοδαποί από την Ασία που δεν έχουν ακόμα αποκτήσει τις συνήθειες των Ελλήνων και βολεύονται με τις κοντινές παραλίες για τα μπάνια τους.

Τούτο το φαινόμενο είναι παροδικό, διαρκεί πέντε – έξι μέρες, άντε να πιάσει τις δέκα άμα ο Δεκαπενταύγουστος γεφυρώνει δυο Σαββατοκύριακα κι έτσι ξεγελιέται και κανένας μικροεπαγγελματίας, απ’ όσους απόμειναν δηλαδή να δουλεύουν με κανένα μπάνιο και μια ανάσα από πλατάνι στην πλατεία του χωριού. Οι άλλοι, οι υπάλληλοι του Δημοσίου, δεν έχουν τέτοια ζητήματα να τους απασχολούν καθώς το Κράτος μοιάζει να φτιάχτηκε από τους ίδιους και στα μέτρα τους και με το κανάκεμα τους κρατάει πάντα με το μέρος του.   

Έτσι βλέπουμε σε όλη την πόλη, διπλοασφαλισμένες πόρτες και κατεβασμένα παντζούρια ενώ μια σιωπή την βαραίνει απ’ άκρη σε άκρη την πόλη και ιδιαίτερα στο εμπορικό κέντρο που ερημώνει κυριολεκτικά, και μοιραία, όσοι έχουν μια πόρτα να βγάζουν από εκεί το ψωμί τους ανησυχούν αν την βρουν στη θέση της και το εσωτερικό όπως το άφησαν.    
Έτσι γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο στην πόλη αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις όπου σε ορισμένα μπαλκόνια, το φαινόμενο εκδηλώνεται σε διάφορες, απρόοπτες στιγμές του χρόνου και οι αιτία δεν είναι οι διακοπές και τα έθιμα της πίστης. Κάτι άλλο συμβαίνει, σίγουρα στενάχωρο για να σφαλίζει ένα σπίτι. Η περίπτωση του ταξιδιού είναι η πιο απλή αλλά όταν αυτό δεν έχει επιστροφή, όπως γίνεται με τον θάνατο τότε τα πράγματα αλλάζουν και το αρκουδάκι που δεν βγήκε φυσικά μόνο του στο μπαλκόνι να πάρει αέρα, ξεχάστηκε εκεί πάνω στο χαλάκι που το τοποθέτησαν να κοιτάει έξω από τα κάγκελα συντροφιά με τα απότιστα φυτά που περιμένοντας μια στάλα νερό, έσβησαν κι αυτά.

- Η εικόνα από ένα μπαλκόνι στη Ζωοδόχου Πηγής δεν είναι πάντως του Αυγούστου αλλά ενός άλλου, συνηθισμένου μήνα που η πόλη είναι γεμάτη από κόσμο...

Το συναινετικό τέλος και το συναινετικό-αναγκαστικό συνοικέσιο



Λίγοι είναι αυτοί που με κατάθεση απέραντης τρυφερότητας και αγάπης βάζουν σωστές λέξεις στο χαρτί και μπορούν έτσι να αποδείξουν περίτρανα την αγάπη τους για τον γενέθλιο τόπο. Ο  ακαδημαϊκός δάσκαλος ΛΑΜΠΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΛΙΟΥΤΑΣ είναι ένας απ΄αυτούς τους εκλεκτούς. Χρόνια τώρα έχει επιτελέσει και επιτελεί ένα έργο εθνικής αναγκαιότητας μπορώ να πω. Προεκτείνει στο χώρο του μέλλοντος την Ελληνική φυσιογνωμία του παρελθόντος που στα χέρια του ντύνεται την μαγεία της φιλοσοφίας και την μεταπλάθει σε μορφή υψηλής τέχνης!!! Το γεγονός αυτό σημασιολογεί την αξία της προσφοράς του στην συγκρότηση και στην διάδοση των ευγενέστερων όψεων ενός νέου ευεργετικού πολιτισμού. Έχει αρχές πεποιθήσεις και ορίζοντες. Εύκολα διακρίνεται ο βαθύς πνευματικός προσανατολισμός του, η πίστη του σε θεμελιώδεις αξίες, η επίγνωση αναγκών του ΈΛΛΗΝΑ και η αποφασιστικότητά του για την υπεράσπιση ενίσχυση και προβολή των αφανών αναζητήσεων της Ελληνικής ψυχής στις οποίες εκείνος δίνει το "είναι του"
Τα παραπάνω τα γράφω με αφορμή το άρθρο που μας έστειλε για  το αίσχος της κατάργησης του Τ.Ε.Ι. Λαμίας.  ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ….(Δημήτρης Ζάχος}



«Το «συναινετικό τέλος» και το «συναινετικό-αναγκαστικό συνοικέσιο» »
Λάμπρου Μπαμπαλιούτα
Δικηγόρου-Επ. Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου
ΛΑΜΠΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΛΙΟΥΤΑΣ

Είναι πολύ σημαντικό να υπηρετείς τον τόπο σου, τις ιδέες του, την κληρονομιά του,
τους ανθρώπους του.
Είναι πολύ σημαντικό όχι μόνο να υπηρετείς τον τόπο σου, αλλά και να τον
υπερασπίζεσαι όταν ο «γειτονικός επεκτατισμός» έρχεται σαν μία φλέγουσα λαίλαπα
να σαρώσει και να κάνει δικό της, ό,τι σε όλα αυτά τα έτη με κόπο χτίστηκε, ό,τι σε
όλα αυτά τα έτη με κόπο νοικοκυρεύτηκε, ό,τι σε όλα αυτά τα έτη έδινε μία επιπλέον
υπερηφάνεια σε όλους μας.
Τόσο σε όσους κατοικούν σ’ αυτόν τον υπέροχο τόπο, αλλά και σε όσους εξ’ ημών
κατοικούμε και δραστηριοποιούμαστε εκτός αυτού.
Κάποια στιγμή στο παρελθόν από αυτόν εδώ τον χώρο είχα γράψει για τον γνωστό
«γειτονικό επεκτατισμό». Άλλοι δεν έδωσαν σημασία, άλλοι  θεώρησαν υπερβολή τα
όσα έγραψα. Όμως τίποτα πλέον δεν είναι υπερβολή, τίποτα δεν κινείται στον χώρο
της επιστημονικής μας φαντασίας. Αντιθέτως όλα είναι πραγματικότητα, όλα είναι
έτοιμα προς υλοποίηση, όλα έχουν μεταβεί μονομιάς από το στάδιο της
«αντιπαράθεσης» στο στάδιο της «συναίνεσης».
Λες και μονομιάς λύθηκαν τα πάντα, οριοθετήθηκαν στο «ορθό», όπως θα έπρεπε, οι
κύκλοι δράσης του Κράτους, της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και όσων εκφέρουν
«ορθό» επιστημονικό λόγο, επιζητώντας την δική τους προσωπική ματαιόδοξη
«Βηθλεέμ» για πολλές τετραετίες.
 Έγινε πεδίο διαξιφισμού μεταξύ πόλεων, λες και αυτές οι πόλεις είχαν να χωρίσουν
κάτι.
Έγινε πεδίο πολιτικού οφέλους και ας σιωπούσαν τότε και συνεχίζουν να σιωπούν
ακόμη και τώρα ορισμένοι. (Βλέπετε έτσι είναι οι κανόνες της πολιτικής και θα
πρέπει να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα για τις επικείμενες εκλογές).
Η μία πόλη επαινούσε τα επιτεύγματά της και η άλλη δημοσιοποιούσε απόψεις «περί
ηθικής» της άλλης.
Αυτό ήταν το αρχικό «τυράκι».
Ή εμείς ή αυτοί.
Εκεί αναλώθηκε η αρχική πολιτική ανικανότητα διαχείρισης ενός προβλήματος που
κατ’ ουσίαν ήταν κοινό και περιφερειακό και όχι μεμονωμένο.
Ήταν η αρχή της λαίλαπας που στο πέρασμά της θ’ άφηνε τα ολέθρια αποτελέσματά
της. Όχι δεν ήταν ένα πρόβλημα μεταξύ των πόλεων, αλλά μιας «ορθολογικής»
δημόσιας πολιτικής, την οποία όμως δεν είχαν δημιουργήσει οι περιοχές αυτές. Και
δυστυχώς είχαμε και τα πρώτα θύματα, έστω και αν το νομοθέτημα εφαρμογής
ψηφίσθηκε με αρκετούς ψήφους.
Μονομιάς λοιπόν πριν από 5 χρόνια, χάθηκε, «σβήστηκε» στην κυριολεξία ο πρώτος
σημαντικός θεμελιώδης λίθος. Θεμελιώδης λίθος πνεύματος και έρευνας που ένωνε
όλες τις περιοχές της Περιφέρειας μας. Δυστυχώς μία πόλη «σβήστηκε» από τον
ερευνητικό Χάρτη, μία άλλη έλαβε την μορφή «μέρους», όπου μάλιστα κάποιοι
προσφάτως με συναινετικό πνεύμα πιστώνουν θετικά και αναδρομικά την μορφή
αυτή.
Ασύλληπτο !!!!!!
Δώσαμε στον τότε γαμπρό όλη την προίκα, κινητή και ακίνητη περιουσία, ανθρώπινο
δυναμικό, τα πάντα. Και κάποιοι θριαμβολογούσαν και επένδυαν σ’ αυτό.
Μήπως γιατί η νύφη δεν βλέπονταν; Αστείο και να το κουβεντιάσουμε. Το έργο της
ήταν κατά πολύ μεγαλύτερο από το «μπόϊ» της και πολύ πιο σπουδαιότερο από την
βοήθεια που είχε λάβει.
Το «σόϊ» της έκανε μόνο του ένα λαμπρό αγώνα και με μιας σβήστηκε.
Τώρα ήρθε η σειρά να δώσουμε και το υπόλοιπο μέρος της εναπομείνασας νύφης σε
τρεις γαμπρούς.
Αλλά όχι από τον τόπο μας.
Οι κουμπάροι ήταν έτοιμοι.
Ήθελαν δεν ήθελαν.
Όλοι τους και είναι σε δύσκολη θέση. Και ας κρύβονται.
Είτε με τον λόγο τους, είτε με την απουσία λόγου (γιατί θα έπρεπε ν’ απολογηθούν
και δεν θα έπρεπε, γιατί αυτό θα είχε συνέπειες).
Και ας υποστηρίζαμε αρκετοί εξ’ ημών (και δεν ντρεπόμαστε γι’ αυτό όπως αβάσιμα
και αναιτιολόγητα υποστηρίχτηκε) ότι θα έπρεπε να της βρούμε γαμπρό από το τόπο
μας, γιατί ο τόπος μας «έχει καλά παιδιά».
Και όλοι αυτοί οι κουμπάροι και οι κουμπάρες (οι κουμπάροι θα έχουν μαντιλάκι στο
σακάκι την ημέρα του γάμου «από διάφορα χρώματα, κόκκινα, πράσινα, μπλέ,
κ.ο.κ.», ομοίως και για το ταγιέρ που θα φορούν οι κουμπάρες, αποφεύγοντας το
χρώμα που ταιριάζει, δηλαδή το μαύρο), θα έρθουν να μας πείσουν ότι καλώς έκαναν
«το συνοικέσιο του αίσχους», όπως έλεγε και ο «Ζήκος» στην αξέχαστη ταινία του
και θα μας ζητήσουν την άδεια να τους επιτρέψουμε να κάνουν και άλλα τέτοια
«συνοικέσια», αλλά με άλλες νύφες του τόπου μας.
 Ήρθε επομένως η ώρα να προικίσουμε τις νύφες, ν’ αποφασίζει το «σόϊ» του κάθε
«ξένου»  γαμπρού για τις ίδιες τις νύφες, αλλά και για το «σόϊ» της κάθε νύφης και
την περιουσία της, την εκμετάλλευσή της, βάζοντας τα θετικά της εκμετάλλευσης στο
ταμείο του γαμπρού και όχι της νύφης, έστω και αν η προίκα καταργήθηκε από τις
αρχές της δεκαετίας του 1980.
 Ήρθε λοιπόν η ώρα να ολοκληρωθεί σιγά-σιγά η ολέθρια λαίλαπα και να
περιβληθούν οι γάμοι και με τον τύπο του θεσμού, ζητώντας από την νύφη, αλλά και
από τους κουμπάρους να ξεχάσουν το παρελθόν τους, να ξεχάσουν τις ρίζες τους, να
ξεχάσουν την πορεία τους και να συναινέσουν σε ένα γεωγραφικό πάντρεμα όπου θα
ξεχαστεί ολοσχερώς ο τόπος καταγωγής της νύφης.
Αλήθεια τι θα υπερηφανεύονται στα παιδιά μας;
Αυτό ήταν και το δεύτερο τυράκι : «ή θα παντρευτείς νύφη μου, ή θα μείνεις
γεροντοκόρη».
Προφανώς κάποιοι εκ των στενών συγγενών και των κουμπάρων «προτίμησαν να
μην εκθέσουν την νύφη και να μην την αφήσουν να μείνει γεροντοκόρη, αλλά να
φροντίσουν να την αποκαταστήσουν», ξεχνώντας τα ολέθρια λάθη του παρελθόντος
και συνεχίζοντάς τα και στο παρόν, τάζοντας «αποκατάσταση» για το μακροπρόθεσμο μέλλον, όταν ενδεχομένως όλοι εμείς, αλλά και το «σόϊ» της νύφης
από τον φθορά του χρόνου δεν θα υπάρχουμε πλέον.
ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ!!!!!!! Πράγμα ουσιαστικά ΑΔΥΝΑΤΟ.
Εύχομαι ολόψυχα να κάνω λάθος.
ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΜΑΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ
ΜΙΜΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟ.
Πρέπει να είμαστε ιδιαιτέρως υπερήφανοι γιατί θα έρθουν τρία ξένα «σόϊα» να μας
πάρουν τις τρεις νύφες και επομένως δεν θα τις αφήσουν γεροντοκόρες.
Και όπως έγραψα παλιά, «οι επίδοξοι Βασιλείς θα μείνουν χωρίς Βασίλειο».
Σας ευχαριστώ πολύ αγαπητοί μου φίλοι Δημήτρη Ζάχο και Δημήτρη Καρέλη για την
ευκαιρία που μου δώσατε πριν από 5 περίπου χρόνια να γράψω γι’ αυτά που θα
γίνουν πράξη τώρα.
Ευχαριστώ πολύ την μελλοντική μας νύφη, το καμάρι του τόπου μας και ας μην την
εκτίμησαν πολλοί. Θα φανεί από την απουσία της, αλλά το κυριότερο από τις
διαταγές που θα δίνει το ξένο «σόϊ» για εμάς, αλλά χωρίς εμάς.
Ευχαριστώ πολύ τον πατέρα της νύφης (ναι ρε φίλε, στάθηκες σαν πατέρας και ας
ήταν έτοιμοι κάποιοι να πηδήξουν από το καράβι) και όλους τους συγγενείς
(επώνυμους και αφανείς και όσους μαζί πορευθήκαμε για να την νοικοκυρέψουμε και
να την ομορφύνουμε), για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν, για την αγάπη που
έλαβα από αυτούς και πού πιστεύω πως τους την ανταπέδωσα. 
Δεν ξέρω εάν «στον λόγο» κεράσαμε τα ξένα «σόϊα» και τους κουμπάρους ποτό και
γλυκό του κουταλιού, ή εάν θα τους κεράσουμε στον αρραβώνα, ή στον γάμο.
Δεν ξέρω τι προίκα θα δώσουμε στους γαμπρούς και πως θα την μοιράσουμε.
Ακόμη περιμένω απάντηση από τους κουμπάρους, για το ποιός έχει το ηθικό και
νομικό δικαίωμα να κατατεμαχίσει την νύφη και να μοιράσει την περιουσία της (ή
κατά κυριολεξία την περιουσία μας) στα ξένα «σόϊα».
Όμως αυτό που ξέρω είναι ότι με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται.
Δεν ξέρω εάν είναι ιδιαίτερο στοιχείο της περιοχής μας, να θέλει κάποιος να δώσει τη
νύφη, ντε και καλά σε ξένο γαμπρό για να την «αναβαθμίσει».
Δεν ξέρω εάν οι κουμπάροι είναι σε θέση να προβλέψουν το μέλλον αυτού του
«συνοικεσίου», αλλά πιστεύω πως θα έρθουν ακόμη δυσκολότερα πράγματα για την
Περιφέρειά μας, με τον τρόπο που δεχόμαστε όλες τις «αναγκαστικές παντρειές».
Όμως εάν οι κουμπάροι το έκαναν αυτό σε άλλη περιοχή της πατρίδας μας, όπως η
Κρήτη, τότε θα κολυμπούσαν μέχρι και σήμερα για να φτάσουν στο Ακρωτήρι της
Καλής Ελπίδας, στο νοτιότερο άκρο της Αφρικής.
Εκεί δεν έχει πραγματικά υποχωρήσεις και «πολιτικές ισοπαλίες».
Εκεί ο τόπος είναι τόπος και δεν το διαπραγματεύονται. 
Εκεί πραγματικά τους ζηλεύω.
Υπερασπίζονται τον τόπο τους και τις νύφες τους, όπως κανένας άλλος.
Γι’ αυτό και οι εκεί κουμπάροι δεν τόλμησαν καν να προτείνουν «συνοικέσια του
αίσχους», όταν οι ντόπιοι το ξέκοψαν ρητά.
Α! Να μην ξεχάσω.
  Έμαθα ότι κάποια μικρά αγγελούδια μας θα πρέπει ν’ αποχωρήσουν από τον δικό
τους «Παράδεισο», γιατί θα πρέπει σ’ αυτόν να εγκατασταθούν σ’ αυτόν μεγαλύτερα
παιδιά, με τις ευλογίες των κουμπάρων.
Δεν ξέρω τι να πω!
Σίγουρα όλα αυτά θα τα διδάξω στα πλαίσια των μαθημάτων στους φοιτητές μου για
την προστασία κυρίως της νεότητας.
Έφτασε η αγάπη μας γι’ αυτά μέχρι εκεί.
Θα σταματήσω όμως εδώ, γιατί η καρδιά και η ψυχή μου θέλουν να πούνε πολλά.
Όμως το μυαλό τις φρενάρει.
Συνήθως στους κουμπάρους την ημέρα του γάμου τα «σόϊα» κάνουν δώρα.
Σε αυτόν το γάμο φυσικά και δεν θα παρευρεθώ, γιατί δεν ανήκω σε κάποιο «σόϊ».
Όμως το δικό μου δώρο σε όλους αυτούς τους «διαχρονικούς κουμπάρους» το έδωσα
πέντε χρόνια πριν και να είστε σίγουροι ότι θα το δώσω και τώρα.
Σίγουρα θα περάσουν και από το σπίτι μου (υπολογίζω κοντά στο επόμενο Πάσχα, μη
με ρωτήσετε γιατί τότε, ξέρετε εσείς) για να μου δώσουν μπομπονιέρα και για να μου
πουν για τα μελλοντικά σχέδια των νέων ζευγαριών και για το πόσο ευτυχισμένα
είναι.
Εκεί θα πάρουν και από εμένα το δικό μου δώρο.
Α! Και πάλι να μην ξεχάσω.
Δεν ντράπηκα ποτέ για τις απόψεις μου για τον τόπο μου.
Δεν ντράπηκα ποτέ να υποστηρίξω τον τόπο μου και ό,τι τον κάνει καλύτερο.
Ήμουν εκεί στην πρώτη καταστροφή και θα είμαι παρών και σ’ αυτήν την φονική
λαίλαπα.
Και ακούστε κουμπάροι!
Δεν θα καώ.
Γιατί πολύ απλά αγαπώ τον τόπο μου και όχι την «καρέκλα».
Είναι αυτό το μοναδικό ανεκτίμητο στολίδι που μου άφησε ως κληρονομία ο
αείμνηστος  πατέρας μου.
Να είσαι Στερεοελλαδίτης και να τιμάς τον τόπο σου.
Αυτό θα κληροδοτήσω και εγώ στον μονάκριβο υιό μου. Του το χρωστώ

Το εβδομαδιαίο χρονογράφημα δια χειρός Κώστα Μπιλίρη



Αναγνώστης του περιοδικού μας σχετικά με τα κείμενα του συνεργάτη μας Κώστα Μπιλίρη με ρώτησε.
-Πως είναι δυνατόν ένας τόσο καλός συγγραφέας να μην είναι τόσο γνωστός όπως θα έπρεπε στο Ελληνικό αναγνωστικό κοινό.
-Γιατί φίλε μου περίμενες ένας τόσο καλός συγγραφέας να γίνει γνωστός χωρίς την υποστήριξη «κυκλωμάτων» και να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο? Ναι φίλε μου για «πόλεμο» σου μιλάω…. Ο Κώστας Μπιλίρης  όμως δεν έχασε τον πόλεμο των ωραίων ιδεών. Ποτέ δεν θα ανταλλάξει το λυπηρό σήμερα με κάποιο αύριο που σου λένε το …χρώμα του! Ταξιδιώτης στο χρόνο, στις τέσσερις γωνιές του χάρτη, και μοναδικό δώρο ζωής το μυστικό της δημιουργίας του. Η πένα του θα είναι για πάντα λουσμένη από την συμπαντική λάμψη, που ξαναδημιούργησε τον κόσμο από την αρχή, φέρνοντας πίσω τον χαμένο μας παράδεισο!!!
 Συμβουλές και επαληθεύσεις 
του Κώστα Μπιλίρη
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΙΛΙΡΗΣ

«Κλωνάρι ανθισμένο ο έρωτας», λέει κάπου ένας ποιητής.
Ερωτευθείτε, αλλά μην υποταχθείτε. Οι μεγάλοι έρωτες είναι σαν τις κακές αρρώστιες. Κι αν ακόμη καταφέρεις να επιζήσεις , όλο και κάποιο κουσούρι θα σου μείνει. Κάποιος αναστεναγμός θα συνοδεύει τις πικρές σου αναμνήσεις.
Μη σταματάς να ελπίζεις, μην αποσύρεσαι από την προσπάθεια.
Ακούς κάποιον να σου λεει «Δεν πάει άλλο είμαι χαλασμένος ως το κόκαλο ».
- Ε και λοιπόν;    Υπάρχει και το μεδούλι. Ξαναχτίσε τη ζωή από κει που την άφησες, ή που σε άφησε. Αν δεν μπορείς να δημιουργείς εσύ, μάθε να σέβεσαι τις προσπάθειες των άλλων. Ιδίως όσων ζουν δίπλα σου συντροφικά.
Ο σύντροφος είναι χρήσιμος στη ζωή μας . Ακόμη και για να διαφωνούμε μαζί του.
Κανείς δεν θα μπορέσει να σε καταλάβει καλύτερα απ΄αυτόν που βρίσκεται δίπλα σου.
Μην προγραμματίζεις ποτέ  με το έτσι θέλω. Θα προκαλέσεις εναντίον σου το «έτσι δεν θέλω». Δεν αρκεί να έχεις καλή άποψη. Πρέπει να βρίσκεις και καλό τρόπο να την επιβάλεις.
Πρέπει να μπορούν και οι άλλοι να την εκτιμούν. Έστω να την ανέχονται.
Όταν ξέρεις τι πρέπει να γίνει, δεν σημαίνει πως μπορείς, ή πως θέλεις να το κάνεις. Όταν όμως ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, κάντο και μην αναλογισθείς, αν το θέλεις να γίνει.
Μην υπερηφανεύεσαι για όσα ξέρεις. Να ντρέπεσαι για όσα αγνοείς. Που συμβαίνει να είναι περισσότερα απ΄αυτά που γνωρίζεις.
Ευχάριστο  και χρήσιμο ενδεχομένως το επιθυμητό, αλλά να είναι και θεμιτό.
Άλλο νέος, άλλο φρέσκος. Κοίτα τι από τα δυο σε προτιμούν και τι θα επιλέξεις.
Μην προβάλεις συνεχώς τα προσόντα σου. Θα ξέρουν οι αντίπαλοί σου όταν χρειασθεί, τι να σου απομονώσουν. Δηλαδή που θα σε χτυπήσουν.
Όσο δίκαιο και να έχεις, πρέπει να αναγνωρίσεις στον αντίπαλό σου το δικαίωμα, να διεκδικεί και αυτός το δικό του.
Της φορτώνουμε όλα τα κακά. Της αποδίδουμε όλα τα δυσάρεστα. Της χρεώνουμε όλες τις στραβωμάρες μας. Τη λέμε κακιά, τυφλή, άδικη, παλιομπαμπέσα, αφιλότιμη και τόσα άλλα. Για την τύχη μας ο λόγος και οι χαρακτηρισμοί.
Παιδιά!  Αν δεν μπει το γκολ, δεν φταίει κάθε φορά η ατυχία. Ευθύνεται και η αστοχία.
Δηλαδή η έλλειψη ικανότητας, για να πούμε τα πράγματα με τ΄όνομά τους.
Περίοδος καλοκαιρινή. Ο τουρισμός σε φάση εκρηκτική. Τα ξενοδοχεία σε υπερφόρτωση. Και σε θέση άμυνας για την αυτοπροστασία τους
Καταφέραμε να θηρεύσουμε κάποιες δεσμευτικές συμβουλές και υποδείξεις προς τους κακομαθημένους πελάτες.
Φέρεστε ευγενικά στο προσωπικό. Πελάτες πλέον βρίσκουμε εύκολα. Προσωπικό για τέτοιους πελάτες, πολύ δύσκολα. Μην καθαρίζετε τα παπούτσια σας με τις πετσέτες. Εκτός αν τις έχετε κλέψει από άλλο ξενοδοχείο.
Αν έχετε απόλυτη ανάγκη από κάτι, καλέστε επειγόντως την καμαριέρα. Θα σας εξηγήσει ευγενικά, πως δεν πρόκειται να πάθετε τίποτα το σοβαρό, αν το στερηθείτε.
Αν έχετε τη συνήθεια να σβήνετε τ΄αποτσίγαρά σας στο φλιτζάνι του καφέ, ειδοποιείστε να σας φέρουν τον καφέ σας στο τασάκι των τσιγάρων.
Προσοχή και επιφυλακτικότητα στα Μέσα Μαζικής Υποδούλωσης. Κινδυνεύετε να χάσετε τον εαυτόν σας.
Γι΄αυτό αποφεύγετε να βλέπετε και ν΄ακούτε εκπομπές με εκθαμβωτικούς σταρ. Παραπληροφορείσθε, εκμαυλίζεστε και αλλοιώνεστε.
Οι σταρ υψώνονται πρότυπα και δημιουργούν σωρηδόν μιμητές. Σε λίγο καιρό χιλιάδες θεατές-ακροατές, θα μιλούν σαν αυτούς, θα συμπεριφέρονται σαν αυτούς, θα μορφάζουν σαν αυτούς, θα φιλούν σαν αυτούς, θα γελούν και θα καγχάζουν σαν αυτούς, θα βήχουν σαν αυτούς. Και χωρίς να έχουν κρυολογήσει.
Ξέρω χιλιοειπωμένα θα μου πείτε. Σκεφθείτε όμως και να μη τα λέγαμε. Κοιτάξτε λίγο και αυτές τις κοπελίτσες – γλάστρες των τηλεοπτικών εκπομπών. Η κάθε μια τους νιώθει κάτι λιγότερο από Μέρυλιν Μονρόε. Εμείς τους ευχόμαστε πορεία  δόξας.

Ποιοι «εμπλουτίζουν» τον πληθυσμό των αγριόχοιρων




Ποιοι «εμπλουτίζουν» τον πληθυσμό των αγριόχοιρων;
Κυνήγι: «ενός κακού, μύρια έπονται…»

Διαβάζουμε: «Σε στοχευμένες ενέργειες προχωρά για πρώτη φορά το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με αφορμή τα πολλά προβλήματα που έχουν προκύψει στην αγροτική οικονομία και σε αστικές-περιαστικές περιοχές από τον μεγάλο αριθμό, σε συγκεκριμένα σημεία της χώρας, ημίαιμων χοίρων και αγριόχοιρων.»

Δείτε τώρα ποιοι ευθύνονται για την εξάπλωση των αγριόχοιρων και ποιοι πρέπει να πληρώνουν τους αγρότες για τις καταστροφές στα κτήματά τους και στα αγροτικά προϊόντα. Δείτε ποιοι απελευθερώνουν άγρια ζώα στη φύση, παρά τους κανόνες για τη σωστή διαχείριση της άγριας πανίδας.

Διαβάζουμε: «Η διοίκηση του Κ.Σ. Κατερίνης σας ενημερώνει πως την Τετάρτη 31/7/2013 πραγματοποίησε απελευθέρωση 13 αγριόχοιρων για εμπλουτισμό στις περιοχές των Δ. Δ. Ν. Πόρων, Λεπτοκαρυάς, Σκοτίνας, Μοσχοποτάμου και Σφενδάμης…»
Επίσης 3/4/2015: «Ολοκληρώθηκαν οι πολυήμερες προσπάθειες για την απελευθέρωση των αγριόχοιρων από το εκτροφείο του Συλλόγου μας στο Καλλίθηρο Καρδίτσας.»
Και: «Με πρωτοβουλία του το Δ.Σ. του Κυνηγετικού Συλλόγου  Μεγαλόπολης, το 1989 αγόρασε και απελευθέρωσε στο Λεκανοπέδιο Μεγαλόπολης επτά αγριόχοιρους… Επί πλέον το 1996 απελευθερώσαμε και άλλους αγριόχοιρους για την αλλαγή του αίματος και για να αποφύγουμε περιστατικά αιμομιξίας.» http://kynoclub.gr/2018/01/17/οι-αυτοσχεδιασμοί-στην-αντιμετώπιση/ Το ίδιο έγινε και στη Λέσβο, συγκεκριμένα στο όρος Όλυμπος του νησιού πριν λίγα χρόνια, και γέμισε το νησί με υβρίδια αγριόχοιρων. Σκεφθείτε πόσες άλλες ανάλογες απελευθερώσεις έχουν γίνει σε όλη την Ελλάδα.

Απελευθερώνουν τα αγρογούρουνα για να τα κυνηγήσουν γιατί ''φτιάχνονται'', όταν τα σκοτώνουν∙ και αυτό στην κοινωνία μας θεωρείται χόμπι και φυσιολογική συμπεριφορά... και τώρα με τη βούλα και του Υπουργείου Περιβάλλοντος.

Για τους οικολογούντες έχουν ακουστεί τα μύρια όσα συκοφαντικά παραμύθια: ότι απελευθερώνουμε φίδια, λύκους, αρκούδες και εσχάτως ψύλλους και ψείρες. Για τους κυνηγούς δεν μιλάει κανείς. Αυτοί ό, τι κάνουν είναι καλώς καμωμένο, γιατί αυτοί "έχουν ψήφους"∙ και η απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος τους βάζει και επίσημα "διαχειριστές", να πληρωθούν από πάνω για να "μειωθεί" ο πληθυσμός των αγριόχοιρων... Κάτι σαν τον «χωρικό του Χότζα» δηλαδή...

Δυστυχώς «ενός κακού μύρια έπονται.». Μετά την βαρβαρότητα, τη βία στη φύση και την εξαφάνιση της άγριας πανίδας, έπονται οι φθορές στις ιδιοκτησίες, στα αγροτικά προϊόντα και στις πινακίδες, έπονται τα ατυχήματα και τα δυστυχήματα στο οδικό δίκτυο, αλλά και τα δυστυχήματα μεταξύ των ίδιων των κυνηγών.   
Λαμία, Αύγουστος 2018

Στέφανος Σταμέλλος

ΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΜΑΣ:Μόδα και οικονομησιά



Έτυχε πριν λίγο καιρό να βρεθώ σε μια κολεξιόν. Εκεί που γίνεται επίδειξη ρούχων. Εκεί που συνήθως γδύνονται καλλίγραμμα Μοντέλα για να δείξουν πως πρέπει να ντύνονται οι …θνητές. Περίμενα να δω κι εγώ τι θα φορεθεί το Φθινόπωρο που ακολουθεί. Όμως τα ρούχα που είδα δεν ήταν ούτε για το Φθινόπωρο, ούτε για τον Χειμώνα, ούτε για την Άνοιξη. Επίδειξη για του χρόνου το καλοκαίρι μας πρόσφεραν. Δεν μπορώ να πω ωραία ήταν αλλά γιατί τόση βιασύνη βρε κορίτσια? Ας δούμε όμως ποια γνώμη έχει για την μόδα ο συνεργάτης μας Κώστας Μπιλίρης.  

Μόδα και οικονομησιά 

του Κώστα Μπιλίρη
 
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΙΛΙΡΗΣ
Όταν διατάζεις τους ανθρώπους «βγάλτε αυτά που φοράτε και ντυθέιτε με ό,τι σας προτείνω εγώ», παύεις να είσαι  ένας απλός ράφτης ή μια απλή μοδίστρα. Λέγεσαι μοντελίστ.
Όταν καταφέρεις να πείθεις τους άλλους να ντύνονται αυτά που τους προτείνεις, φαντάζεις σπουδαίος. Και αποδεικνύεσαι ένας πανέξυπνος έμπορος.
Όταν βεβαίως αποκτήσεις τη φήμη ενός μεγάλου μαιτρ της μόδας, δεν ξέρεις που να βάλεις τα λεφτά. Καθόσον οι μεγάλοι μόδιστροι της οικουμένης, κερδίζουν πάνω από πενήντα εκατομμύρια δολλάρια το χρόνο. Δηλαδή, αν τα μεταφράσουμε σε μισθούς ελληνικής πραγματικότητας, αμοίβεις όλους τους εργαζόμενους για είκοσι χρόνια.
Και φυσικά όλα αυτά τα χρήματα, κερδίζονται από το λεγόμενο αγοραστικό κοινό, που σε παγκόσμια κλίμακα, έχει στον τομέα της μόδας ένα κοινό γνώρισμα. Το κοινό τρεχαλητό για να προμηθευτούν και να φορέσουν όλοι, τα μοντελάκια που εμπνεύστηκαν οι μεγάλοι μαιτρ.
Γεγονός που αποδεικνύει, πως ή πολύ χρήμα υπάρχει στον κόσμο, ή πολύ τρέλα.
Μόδα λοιπόν το θέμα που μας ήρθε στο μυαλό αυτή τη φορά και ας ρίξουμε τις μπηχτές μας.
Κοινώς απόψεις μας. Αν Δε συμφωνείτε, μη θυμώσετε. Θα τις αντικρούσουν αργότερα και κάποιοι άλλοι που τυχόν διαφωνούν.
Μόδα λοιπόν! Και καλούνται κάθε τόσο οι κοινωνιολόγοι να ερμηνεύσουν το φαινόμενο.
Και ζητείται η γνώμη των ψυχολόγων να ερευνηθεί το σύμπτωμα. Και μιλάνε οι ειδικοί για τάση φυγής από την καθημερινότητα που μας δέρνει.Για αίσθημα αλλαγής που μας χαρακτηρίζει.
Για προσπάθεια επίδειξης και επιβολής που μας βασανίζει. Και όλα αυτά λέει, τα εκφράζει η μόδα. Δηλαδή η πειθαρχία στη μόδα.
Μόδα λοιπόν που σημαίνει εκφρασμένη αισθητική αντίληψη. Επιταγή εγκεφάλων με αλάθητη έμπνευση και προνομιούχα σκέψη! Φυσικά ουδόλως τους νιάζει, αν δεν τους καταλαβαίνει κανένας. Αρκεί να πειθαρχούν οι περισσότεροι και να αγοράζουν.
Μόδα λοιπόν! Που σημαίνει υψηλή ραπτική. Αλήθεια, γιατί μιλάμε συνεχώς για υψηλή ραπτική, αφου δεν υπήρξε ποτέ χαμηλή;
Μόδα κύριοι και κυρίες! Που σημαίνει εμπιστοσύνη στο γούστο του ενός. Αυτός ο ένας φέρει μέσα του τη θεία χάρη να μας κάνει τρισχαριτωμένους. Αν γινόμαστε και λίγο σκιάχτρα, είναι επειδή η μόδα αντιγράφει πότε-πότε και τα φαντάσματα.
Μόδα κυρίες μου! Αχ ναι! Μόδα που σημαίνει εφαρμοσμένη γραμμή ομορφιάς και απαστράπτουσας κοκεταρίας. Και σπεύδουν όλες να ευθυγραμμισθούν. Και τρέχουν να συχρονισθούν. Και περιφέρονται στις βιτρίνες να πληροφορηθούν. Και ντυνόμαστε έτσι που να φανεί πως δεν υστερούμε. Και ανοίγουμε περιοδικά να ενημερωθούμε. Δεν είναι λίγες οι φορές, που μασκαρευόμαστε για να μην εξαιρεθούμε.
Έρχονται και κάποιοι άλλοι να προσθέσουν ακόμη σοβαρότερους λόγους και ερμηνείες. Πως τάχα η μόδα εκφράζει την ευγενική άμιλλα που ξεχωρίζει τον άνθρωπο.
Καθώς και την προσπάθεια κοινωνικής συμβίωσης που τον διακρίνει. Και λέγονται, λέγονται, λέγονται και άκρη δεν βρίσκουμε. Ενώ βρίσκουμε να γίνονται αποδεκτές και οι ακραίες περιπτώσεις των υποδείξεων.
Και βλέπουμε τη μόδα να αντιγράφει τις γκέισες του 15ου αιώνα. Τη βλέπουμε να εμπνέεται από τα χαρέμια των σουλτάνων. Να ξεπατικώνει τα ρούχα των κοζάκων. Να ξεπατώνει από το βάρος τους όσες πειθάρχησαν και θέλησαν να φορέσουν τα μοντελάκια.
Βλέπουμε τη μόδα να παίρνει γραμμή από τις κορυφογραμμές της Ασίας. Να τραβάει γραμμή για τους νομάδες της τρίτης π.Χ χιλιετίας. Να ζητάει νέα πρότυπα στους αγριοβοσκούς των Ιμαλαϊων.
Την κοιτάμε να περνάει μέσα από το σεντούκι της γιαγιάς, να βγαίνει από το ντουλάπι του παππού, να περπατάει με στολή πεζικάριου! Να φοράει ναυτικά και να λανσάρει κάτι μεταξύ Ζορό και βρυκόλακα.
Μόδα, όπως μας προστάζει ο μεσιέ Μπακελόν από το Παρίσι. Το σώμα λέει να φαίνεται όλο και περισσότερο. Οπότε απαιτούνται ρούχα με ένα σκίσιμο μπροστά και δύο σκισίματα από πίσω.
Τον βουτάς αυτόν το μεσιέ να του κάνεις καμιά δεκαριά σκισίματα από κοστούμι μέχρι εσώρουχο, αμολώντας μερικά σκυλιά πίσω του….
Η Γραφή λέει πως πλασθήκαμε κατ΄εικόνα και ομοίωση ενός δημιουργού Θεού. Οι επιστήμονες ισχυρίζονται πως αποτελούμε την κορωνίδα της εξέλιξης όλων των γήινων οργανισμών. Όπως και νάχει γιατί αφήνουμε ορισμένους να ταλαιπωρούν και να παραμορφώνουν το ανθρώπινο σώμα;   


ΚΟΥΝΟΥΠΑΚΙΑ :ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΟΥ


ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ: Ας θυμηθούμε, να γελάσουμε και να προβληματιστούμε…

«ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΙΣ 

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΟΥ» (καλή συνέχεια φίλοι μου-Δ.Ζ.)

Είμαι στο γραφείο και έχω αρχίσει εδώ και λίγες μέρες να ξεκαθαρίζω τα χαρτιά μου, διαδικασία που κάνω  πάντα πριν φύγω για διακοπές.                                                                
Παραπέρα ο Δημητράκης ο βοηθός μου έξυνε με μανία πότε το πόδι του πότε το μπράτσο του πότε τα αυτιά του.                                                                                                                                     
«Πολύ κουνούπι έχει φέτος αρχηγέ και εμένα με τρελαίνουν. Είναι το μοναδικό μειονέκτημα του καλοκαιριού».                                                                                                                          
 «Λένε ότι φέτος έγιναν λιγότεροι ψεκασμοί και έχει αυξηθεί ο πληθυσμός τους», 
μουρμούρισα ξεκαθαρίζοντας μια ντουζίνα  με χειρόγραφα.                                                                     
  «Το έχω ακούσει. Το είπε και ο Πατούλης και κατηγόρησε την Δούρου γι’ αυτό αλλά εσύ σηκώνεις όλη αυτήν τη σκόνη εδώ μέσα και επιδεινώνεται η κατάσταση. Έχω γεμίσει καντήλες».                                                                                                                                                            
«Εγώ σου φταίω τώρα Δημητράκη? Ολόκληρος μαντράχαλος και σε πειράζουν τα κουνούπια και η σκόνη? Πολύ μυγιάγγιχτοι είστε νεαρέ μου».                                                                 

 «Εγώ φταίω που έχω ευαισθησία?»                                                                                                                 

«Εμ αφού από το πρωί μέχρι το βράδυ είσαστε χωμένοι στα αφρόλουτρα και στα  χημικά ο οργανισμός σας δεν έχει πλέον καμιά δική του αντίσταση. Ένα κουνουπάκι μπορεί να σας στείλει στο νοσοκομείο»!                                                                                                                                    
  «Και τι να κάνουμε δηλαδή? Να μένουμε άπλυτοι καμιά βδομάδα για να μην τολμούν να μας πλησιάσουν ούτε κουνούπια από τη βρώμα? Μήπως ν’ αλλάζουμε σώβρακο  κάθε Σάββατο όπως έκανε ο παππούς μου?»                                                                                                      

«Βλακείες και υπερβολές. Απλώς διαπιστώνω ότι έχετε γίνει πολύ ευαίσθητοι.
 Αν ζούσατε πριν σαράντα χρόνια δεν θα αντέχατε».                                                                                                            

 «Γιατί είχε πολύ κουνούπι τότε?»                                                                                                                  

 «Αν είχε λέει?.... Τότε δεν υπήρχαν ούτε σπρέι, ούτε επιθέματα, ούτε φάρμακα, ούτε ψεκασμοί. Αποχετευτικά συστήματα ελάχιστα, παντού λιμνάζοντα νερά και έλη, πολλά ζώα στα χωράφια… εκεί να δεις σύννεφα κουνουπιών».                                                                                     

 «Και πως αντέχατε?»                                                                                                                                            
 «Δεν μας ένοιαζε καθόλου. Κοιμόταν ο κόσμος στις αυλές όταν είχε πολύ ζέστη και τον ρήμαζαν τα κουνούπια αλλά σκασίλα του».                                                                                                   
 «Εγώ δεν θα άντεχα…»                                                                                                                                         «Θα άντεχες Δημητράκη. Όπως μάθει ο άνθρωπος…»                                                                                   
 «Εγώ νομίζω ότι και δίχως air-condition δεν θα μπορούσα»».                                                                         

 «Και χωρίς air-condition και χωρίς τηλεόραση και χωρίς τουαλέταστο σπίτι και χωρίς ντουσάκι κάθε μέρα, ωραιότατα θα ζούσες Δημητράκη μας. Κι ας σφυρίζανε τα κουνούπια στ’ αυτιά σου. Δεν θα τα άκουγες καθόλου».                                                                                                

 «Δυσκολεύουμε να φανταστώ τέτοια ζωή   αρχηγέ»…                                                                                    

 «Και αν ζούσε πριν από τρείς αιώνες που κάθε πρωί αδειάζανε τα δοχεία νυκτός στο σοκάκι έξω από το σπίτι τι θα έκανες? Δεν υπάρχει πιο προσαρμοστικό ζώο από τον άνθρωπο νεαρέ… Απλώς το εύχεσαι να μη χρειαστείς να προσαρμοστείς σ’ αυτά που δεν διανοείσαι».                                                                                                                                                         
 «Λες να χρειαστεί αρχηγέ?»                                                                                                                                  

«Μπα τη γλυτώσαμε. Πέσαμε απότομα μερικά σκαλιά αλλά την μεγάλη ζημιά δεν την πάθαμε»                                                                                                                                    
 «Οπότε να είμαι ευχαριστημένος με τα κουνούπια που με περιτριγυρίζουν….»                                            
 «Κατά μια έννοια ναι νεαρέ. Να μη σκέφτεσαι το ένα που σ’ ενοχλεί, αλλά το λεφούσι  που περιμένει να του ανοίξεις την πόρτα…»

"Ερώμαι την τέχνην"

"Ερώμαι την τέχνην"
το εικαστικό είναι έργο βραβευμένο του ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΝΤΩΝΑΚΗ

Οι εκδόσεις "Αφιερώματα"σας παρουσιάζουν το νέο τους βιβλίο!!!

Οι εκδόσεις "Αφιερώματα"σας παρουσιάζουν το νέο τους βιβλίο!!!
"ΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗΝ ΑΝΔΡΕΑΝ ΚΑΜΠΙΖΙΩΝΗΝ του Δημήτρη Ζάχου

Πρόσφατα "Αφιερώματα.gr"

Για τα "Αφιερώματα"...:

«ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ»: περιοδικό ουσίας και με πολιτική ανάλυση της ελληνικής, κατά το δυνατόν, πραγματικότητας. Διαφέρει από όλα τα περιοδικά που κυκλοφορούν όχι μόνο γιατί είναι απόλυτα ανεξάρτητο από ιδεολογικές αγκυλώσεις, κομματικές δεσμεύσεις και οποιεσδήποτε σκοπιμότητες, αλλά και γιατί έχει όλως άλλη οπτική. Γι’ αυτό και είναι πάντα άρρηκτο συνδεδεμένο με τις τέχνες, το Στοχασμό, τις Παροιμίες, την χριστιανική Γραφή, την «θύραθεν παιδεία», δηλαδή την, εκ των πραγμάτων π α γ κ ό σ μ ι α, Ελληνική Γραμματεία...

"Αφιερώματα" - Έντυπη έκδοση

"Αφιερώματα" - Έντυπη έκδοση

Κατηγορίες

Arthina art culture


designing event> τόπος τέχνης,τοπίο πολιτισμού

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τα «αφιερώματα» σας προτείνουν...

... ένα εξαιρετικό site για τον πολιτισμό!!!

Δείτε ΕΔΩ: www.os3.gr

 
Support : Your Link | Your Link | Your Link
Copyright © 2013. afieromata.gr - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger
-->