Τελευταία Νέα ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ - afieromata.gr

Πρότυπο εθνικού και θρησκευτικού ήρωα ο Διάκος


Πρότυπο εθνικού και θρησκευτικού ήρωα ο Διάκος
Κων/νου Ηλ. Μήτσιου

Ο ήρωας της Αλαμάνας, ο Αθανάσιος Διάκος, υπακούοντας στη φωνή της ελληνοχριστιανικής συνειδήσεώς του, οδηγείται εκουσίως και ελεύθερα στη θυσία. Η μαρτυρική θυσία τού εθνικού και θρησκευτικού ήρωα Αθανάσιου Διάκου προσδίδει αίγλη και ευθύνη στους κατοίκους της ηρωοτρόφου και αγιοτόκου Φθιώτιδας. Η περιφρόνηση προς το θάνατο έκανε να ανεμίσει η φουστανέλα στην Αλαμάνα και να ακουστεί ξανά στον τύμβο των Θερμοπυλών το αιώνιο καύχημα της θυσίας.
Σε έναν κόσμο συνεχώς μεταβαλλόμενο, σε εποχή εξαιρετικά σημαδιακή για όλους τους λαούς της γης, η Θεία Πρόνοια έταξε το φθιωτικό λαό εμπροσθοφυλακή και βιγλάτορα της ιστορίας. Ο τόπος και ο λαός τούτος στάθηκαν δείκτες πορείας και προσανατολισμού από τα αρχαία χρόνια. Η τοπική Εκκλησία της Φθιώτιδας, με μπροστάρη και πρωτεργάτη τον Μητροπολίτη κ.κ. Νικόλαο, τελεί κατ’ έτος ιερό μνημόσυνο στον ήρωα Αθανάσιο Διάκο και με ομιλίες δεν εγκαταλείπει στην αφάνεια της λήθης μορφές της εθνικής και εκκλησιαστικής ζωής και διαλαλεί ότι η ιστορία δεν «κουκουλώνει» τα γεγονότα, αλλά τα καταγράφει προς δόξαν ή αισχύνη των πρωταγωνιστών. Όλα τα γεγονότα, όλη την αλήθεια.
Για τους ορθόδοξους Έλληνες, για τους Φθιώτες, ο ήρωας της Αλαμάνας παραμένει οδηγός και πρότυπο. Ο Διάκος, στην ερώτηση του Τούρκου αν θέλει να αλλάξει την πίστη του, απάντησε: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω». Ο Τούρκος δεν του ζητεί να αλλάξει πατρίδα, αλλά πίστη, διότι αυτή η πίστη ήταν το εμπόδιο που δεν άφηνε τους ραγιάδες να τουρκέψουν. Ο Διάκος δεν ξεχώριζε, όπως και κανένας δεν το έκανε τότε, την πίστη από την πατρίδα.
Αναδείχθηκαν πρωτομάστορες οι Έλληνες στην Ανθρωπιά, στο χτίσιμο της Ελευθερίας, στο γέννημα της Δημοκρατίας, στο πύργωμα του Πολιτισμού. Γι’ αυτά οι λαοί μάς τίμησαν, μας αγάπησαν, μας ζήλεψαν, μας μίσησαν, μας πολέμησαν. Λυπούμαστε τους λαούς που δεν έχουν ιστορία, δεν έχουν εθνική ταυτότητα. Πολύ δε περισσότερο αποστρεφόμαστε εκείνους που επιχειρούν να διαγράψουν την ιστορία και συντελούν στην «υφαρπαγή» της εθνικής ταυτότητας.
Επιτέλους σήμερα, που οι εχθροί μας στο εξωτερικό χαλκεύουν δεσμά και επιβουλεύονται την ελευθερία μας, στο εσωτερικό οι ιθύνοντες ποιον τύπο ανθρώπου επιδιώκουν να διαπλάσουν, αφού δεν θέλουν ούτε θρησκεία ούτε γλώσσα ούτε την ιστορική καταγωγή του Έλληνα;

kostasmitsios@yahoo.gr

Η Αγάπη προς τον εαυτό μας

Η Αγάπη προς τον εαυτό μας

    Η Αγάπη προς τον εαυτό μας
    Όταν προσφάτως με ρώτησαν για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να αγαπήσει τον εαυτό του, ενδόμυχα χαμογέλασα. Σκέφτηκα πως ζούμε σε μία εποχή που ζητάει «οδηγίες χρήσεως», έτοιμες συνταγές και σαφή βήματα, προκειμένου να φθάσει από το σημείο Α στο σημείο Β με ταχύτητα, ευκολία και κυρίως, ασφάλεια.
    Τέτοιου είδους «οδηγίες», χρήσιμες και σκόπιμες στον κόσμο της τεχνολογίας, των αντικειμένων, της παραγωγής ή των μαθηματικών, συνήθως δεν έχουν εφαρμογή στο πεδίο του ανθρώπου και της ψυχολογίας του.
    Το πρόβλημα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι πολυδιάστατο: Κατ' αρχάς, εξ' ορισμού η αγάπη προς τον εαυτό μας δεν είναι ούτε μία εύκολη, ούτε μία γρήγορη διαδικασία και, οπωσδήποτε, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ασφαλής.
    Από την άλλη πλευρά, δεν είναι κάτι που εξαρτάται απολύτως από εμάς τους ίδιους. Το γνωστό κλισέ, ότι «για να αγαπήσεις τον άλλον θα πρέπει πρώτα να έχεις αγαπήσει τον ίδιο τον εαυτό σου», έχει μία προϋπόθεση που ίσως φανεί παράδοξη: για να μπορέσεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου, θα πρέπει πρώτα να έχεις αγαπηθεί.
    Ως εκ τούτου και επιλέγοντας, όπως πάντα, να μείνω σε απόσταση από κάθε είδους έτοιμο συνταγολόγιο για την ανθρώπινη συμπεριφορά, στο παρόν κείμενο θα εστιάσω σε αυτά τα δύο κεντρικά σημεία και μέσα από αυτά, θα σκιαγραφήσω την πορεία προς μία βελτιωμένη αυτοεκτίμηση και φροντίδα του εαυτού.
    Τι εννοούμε άραγε λέγοντας «αγαπώ τον εαυτό μου»;
    Πιο συγκεκριμένα, τι εννοούμε λέγοντας «εαυτός μου»;
    Για να μπορέσουμε να δείξουμε αγάπη προς ένα άλλο πρόσωπο, για να καταφέρουμε να νοιαστούμε για τον άλλον, βασική προϋπόθεση είναι να γνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε αυτό τον άνθρωπο σε βάθος: Τα θετικά και τα αρνητικά του σημεία, τον τρόπο που αντιδράει σε κάθε περίσταση, τις συνήθειές του και τι αντλεί από αυτές, τις βαθύτερες επιθυμίες του, τα αίτια που τον κάνουν να επιλέξει αυτό και όχι εκείνο, τα πράγματα που αγαπάει και τα πράγματα που αποφεύγει, τους φόβους του, τις ελπίδες του.
    Ό,τι ισχύει για την αγάπη που δείχνουμε προς ένα άλλο πρόσωπο όμως, ισχύει και για την αγάπη προς τον εαυτό μας. Πώς θα τον αγαπήσουμε αν δεν τον γνωρίσουμε;
    Κι εδώ είναι που αρχίζει η επίπονη διαδικασία της αυτογνωσίας. Και είναι επίπονη, διότι καλούμαστε να σταθούμε με ειλικρίνεια απέναντι σε εμάς τους ίδιους και να μελετήσουμε τα σκοτεινά μας σημεία: τους φόβους μας, τα ελαττώματά μας, τη συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους, τα ευάλωτα σημεία μας, που τόσο καλά τα προφυλάσσουμε από τη θέα των άλλων, τις ενδόμυχες επιθυμίες και ανάγκες μας, τα τραύματα που κουβαλάμε, όσα μας κάνουν μέσα μας να ντρεπόμαστε ή να νιώθουμε ενοχές.
    Και ταυτόχρονα, η άλλη όψη της δυσκολίας: να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δει και να παραδεχτεί τα θετικά μας στοιχεία: τα όμορφα στοιχεία του χαρακτήρα μας, τα προτερήματα της προσωπικότητάς μας, του σώματός μας, τα σημεία της βιογραφίας μας για τα οποία νιώθουμε υπερήφανοι, τις κατακτήσεις μας, όσα κάναμε να μας συμβούν και μας πήγαν ένα βήμα παρακάτω, τις ικανότητές μας.
    Τόσο το πρώτο, όσο και το δεύτερο απαιτούν θάρρος και ειλικρίνεια.
    Και δεν είναι μόνο αυτά.
    Στην ιδέα της καλύτερης γνωριμίας με τον εαυτό μας, εντάσσονται και τα όσα κάνουμε ή δεν κάνουμε για εμάς στην καθημερινότητά μας.
    Άραγε τον φροντίζουμε τον εαυτό μας, ή τον υποβάλλουμε σε διαρκείς αυτοταπεινώσεις;
    Ποιος είναι ο περίγυρός μας;
    Τι ανθρώπους συναναστρεφόμαστε;
    Υπάρχει ένα υγιές δούναι και λαβείν στις σχέσεις μας, ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο;
    Πώς τρέφουμε τον εαυτό μας και με τι;
    Πέρα από την κανονική τροφή του οργανισμού, υπάρχει και η ψυχική/συναισθηματική τροφή. Φροντίζουμε τακτικά για αυτή, κι αν ναι πώς; Αν όχι, γιατί;
    Τελικά, σεβόμαστε τον εαυτό μας και τις επιθυμίες του, ή επιτρέπουμε στους άλλους να επιβάλλουν τις δικές τους απαιτήσεις πάνω μας, φοβούμενοι πως αν αντιδράσουμε διαφορετικά θα τους χάσουμε;
    Κανένας μας δεν ζει σε κενό αέρος. Όλοι κινούμαστε σε ένα πλαίσιο σχέσεων και είναι αυτές οι σχέσεις που πολλές φορές μάς αποκαλύπτουν στοιχεία του εαυτού μας που δεν γνωρίζουμε.
    Αν παρατηρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους, καθώς και τον τρόπο που οι άλλοι σχετίζονται με εμάς, θα μπορέσουμε να διαπιστώσουμε πολλές πτυχές της συμπεριφοράς μας που μέχρι πρότινος μας ήταν άγνωστες. Και εδώ, δεν εννοούνται μόνο οι γνωστοί ή οι φίλοι, αλλά και οι άνθρωποι του πιο στενού μας κύκλου, όσοι θεωρούμε δεδομένους ή αγαπημένους και ποτέ δεν έχουμε επιχειρήσει να παρατηρήσουμε ή να αμφισβητήσουμε.
    Η αναφορά στους πιο κοντινούς και αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μας, μάς φέρνει στο δεύτερο σημείο που προαναφέρθηκε: για να αγαπήσεις τον εαυτό σου, πρέπει πρώτα να έχεις αγαπηθεί.
    Κι αυτό, διότι η ικανότητα της αγάπης δεν είναι εγγενής∙ μαθαίνεται. Είναι μία τέχνη, όπως τη χαρακτηρίζει ο E. Fromm, στην οποία κάποιος μας εκπαιδεύει όταν ακόμα είμαστε παιδιά.
    Αυτό σημαίνει πως, η ικανότητά μας να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, εξαρτάται από το αν αυτός ο κάποιος – συνήθως ο γονιός στα παιδικά μας χρόνια – μας αγάπησε και μας αποδέχθηκε κυρίως για εκείνα τα στοιχεία μας στα οποία είμαστε περισσότερο ευάλωτοι και ανασφαλείς.
    Μία τέτοια άνευ όρων, ειλικρινής αγάπη επιτρέπει στο μικρό παιδί να νιώσει ελευθερία και ανακούφιση, καθώς θα διαπιστώνει ότι τα όσα αρνητικά νόμιζε πως έχει δεν αποτελούν εμπόδιο ούτε κριτήριο για την αγάπη του άλλου.
    Εκκινώντας από μία τέτοια θέση ελευθερίας και αυτό-αποδοχής, ο μετέπειτα ενήλικος μπορεί να ανοιχτεί και να ρισκάρει στην αγάπη προς τον άλλον, όντας ασφαλής και σίγουρος για τον ίδιο τον εαυτό του.
    Βεβαίως, ούτε ο κόσμος είναι ιδανικός ούτε οι γονείς τέλειοι. Συχνά, τα ευάλωτα σημεία μας αντιμετωπίζονται με επικριτική ή απορριπτική διάθεση, με αποτέλεσμα να μαθαίνουμε από πολύ μικροί να τα κρύβουμε, να ντρεπόμαστε για αυτά ή να νιώθουμε κατώτεροι των άλλων.
    Πώς να βγεις να μοιραστείς αυτά τα σημεία με κάποιον άλλον, όταν οι πρωταρχικές σου εμπειρίες σου έχουν μάθει ότι θα σε απορρίψει για αυτά;
    Όταν αυτό που είμαστε γίνεται διαρκώς αντικείμενο ακύρωσης και περιφρόνησης, καταλήγουμε να δημιουργήσουμε έναν ψευδή εαυτό, πίσω από τον οποίο κρυβόμαστε και νιώθουμε ασφαλείς – με ένα υψηλό κόστος, όμως, αφού μόνο ο αυθεντικός μας εαυτός μπορεί να αντέξει το ρίσκο της εγγύτητας, να είναι ελεύθερος και δημιουργικός.
    Άραγε, ποιες πτυχές μας φροντίσαμε να κρύψουμε καλά από τους άλλους όταν ήμασταν παιδιά;
    Για ποια πράγματα ντρεπόμασταν, τι φοβόμασταν να εκφράσουμε μη τυχόν και τιμωρηθούμε, ποιες επιθυμίες μας αποκρύψαμε και καταπιέσαμε γιατί ξέραμε ότι δεν θα γινόντουσαν αποδεκτές;
    Και σήμερα, ως ενήλικοι, πώς είμαστε μέσα στις σχέσεις μας; Καταλαμβάνουμε και οι δύο τον ίδιο χώρο, ψυχικά και συναισθηματικά, ή μήπως υπάρχουν σημεία στα οποία συρρικνωνόμαστε, κρυβόμαστε ή απλώς δεν εκφραζόμαστε;
    Ίσως όλα αυτά τα ερωτήματα και, πολύ περισσότερο, οι απαντήσεις σε αυτά να φαντάζουν ήδη δύσκολες και απαιτητικές. Και πράγματι είναι.
    Οι άνθρωποι που ξεκίνησαν αυτό το ταξίδι γνωρίζουν πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι αλλά και πόσα οφέλη κρύβει στη διάρκειά του. Η πορεία προς την αγάπη για τον εαυτό μοιάζει σαν έναν κακοκεντημένο καμβά, που τον ξηλώνεις και τον ξανακεντάς από την αρχή, αυτή τη φορά με το δικό σου χέρι και τις δικές σου επιλογές.
    Θα κλείσω περισσότερο με ένα σχόλιο παρά με κάποιο συμπέρασμα.
    Συχνά, η αγάπη προς τον εαυτό συγχέεται με τον εγωισμό. Η προτεραιότητα στις δικές μας επιθυμίες και ανάγκες, η φροντίδα για προσωπικό χρόνο, άσκηση, διασκέδαση, κοινωνικές συναναστροφές, χόμπι, η διεκδίκηση των επιθυμιών και των στόχων μας και οτιδήποτε άλλο κρίνουμε απαραίτητο για εμάς τους ίδιους, συχνά χαρακτηρίζεται ως αποκλειστικό ενδιαφέρον για τον εαυτό μας και αδιαφορία για τους άλλους. Ωστόσο, η αγάπη για τον εαυτό είναι το αντίθετο του εγωισμού.
    Ο εγωιστής, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο E. Fromm, είναι ανίκανος να αγαπήσει – τον εαυτό του και τους άλλους. Η όλη του συμπεριφορά είναι απλώς αρπακτική: αγωνιά για έξωθεν ικανοποιήσεις που ο ίδιος δεν μπορεί να προσφέρει στον ίδιο τον εαυτό του.
    Αντίθετα, στον άνθρωπο που αγαπάει τον εαυτό του θα συναντήσουμε μία κατάφαση, η οποία προκύπτει αβίαστα από την ικανότητά του να φροντίζει, να σέβεται, να είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και να γνωρίζει: πρώτα τον εαυτό του και μετά τους άλλους.

    Αποστολοπούλου Αντιγόνη, Συμβουλευτική Ψυχολόγος

    Η Τουρκία σε πόλεμο με τον εαυτό της. Μιλάμε για «πύρρειο νίκη» του Ταγίπ Ερντογάν.



    Η Τουρκία σε πόλεμο με τον εαυτό της.
    Μιλάμε για «πύρρειο νίκη» του Ταγίπ Ερντογάν.


    Το δημοψήφισμα (λατ. referendum) είναι μία διαδικασία άμεσης ψηφοφορίας ολόκληρου του εκλογικού σώματος, προκειμένου να επικυρωθεί ή να απορριφθεί μια πρόταση που έχει ιδιαίτερη σημασία για ένα κράτος. Ο ελληνικός όρος δημοψήφισμα είναι μια σύνθετη λέξη από τα συνθετικά δήμος και λαός. Ο όρος «δήμος» συναντάται για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα όπου σήμαινε λαός ενώ η λέξη «ψήφισμα» προέρχεται από το ρήμα «ψηφίζω» που σημαίνει «αποφασίζω». Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στην Αρχαία Δημοκρατική Αθήνα η Εκκλησία του Δήμου, το νομοθετικό όργανο της εποχής εξέδιδε αποφάσεις με γενική ισχύ, τα ψηφίσματα. Επομένως, ο όρος «δημοψήφισμα» δεν μπορεί παρά να παραπέμπει όχι απλά σε μια μορφή δημοκρατίας, αλλά ακόμη περισσότερο σε μια μορφή άμεσης δημοκρατίας. Θα μπορούσαμε σε πρώτη προσπάθεια να ορίσουμε το δημοψήφισμα ως απόφαση του λαού (Δημητρόπουλος Γ. Ανδρέας, Το Δημοψήφισμα, Ο ρόλος και η σημασία του θεσμού στη σύγχρονη Δημοκρατία. Εκδόσεις Αντ, Ν. Σάκκουλα σελ. 31).
    Το δημοψήφισμα στην Αρχαία Δημοκρατική Αθήνα αποτελούσε την πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Σήμερα με την αντιπροσωπευτική και όχι την άμεση εκπροσώπηση του λαού στην εξουσία δεν συμβαίνει το ίδιο, με αποτέλεσμα, έτσι όπως χρησιμοποιείται από τους εκάστοτε κυβερνώντες, να μετατρέπεται από θεματοφύλακα της δημοκρατίας σε δούρειο ίππος της! Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, με πιο χαρακτηρισμό το ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 το οποίο έγινε με αφορμή την αποτυχία επίτευξης συμφωνίας στις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους τοκογλύφους δανειστές της. Το αντικείμενο της διαφωνίας υπήρξε το είδος των οικονομικών μέτρων τα οποία έπρεπε να πάρει η Αθήνα για την ολοκλήρωση του προηγούμενου προγράμματος οικονομικής διάσωσης έναντι του ελληνικού χρέους και ένα νέο πακέτο διάσωσης. Ωστόσο ενώ ο ελληνικός λαός ψήφισε σε ποσοστό 61,31% ΟΧΙ στο ερώτημα «αν συμφωνεί να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η   Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα  και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο  στο «Eurogroup» της 25ης  Ιουνίου 2015, μετά το δημοψήφισμα, η κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα κατέληξε σε συμφωνία με τους δανειστές με όρους ενός πολύ πιο σκληρού από τα προηγούμενα μνημονίου!
    Άλλο επίσης παράδειγμα δηλωτικό της αναποτελεσματικότητας του δημοψηφίσματος έτσι όπως λειτουργεί σήμερα, αποτελεί το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για της επικύρωση της συμφωνίας λύσης του Κυπριακού, του γνωστού «Σχεδίου Ανάν», όπου ο Κυπριακός Ελληνισμός, παρά τις αφόρητες πιέσεις, το απέρριψε με το συντριπτικό ποσοστό του 76%! Και μπορεί το συγκεκριμένο σχέδιο λύσης να μην επεβλήθη με το έτσι θέλω στον Κυπριακό Ελληνισμό, ωστόσο, έκτοτε, ο Κυπριακός Ελληνισμός κατηγορείται και λοιδορείται συστηματικά και απροσχημάτιστα γι’ αυτήν την δημοκρατικά κατά τα άλλα απόφαση του, ενώ η μαφιόζικη διεθνής κοινότητα προσπαθεί απεγνωσμένα να το επαναφέρει ξανά σε μια νέα χειρότερη από την πρώτη έκδοση του μορφή, από την πίσω πόρτα …
    Τα γράφω όλα αυτά σήμερα εξ αφορμής ενός άλλου δημοψηφίσματος που επίσης έστω και έμμεσα μας αφορά, το οποίο δυστυχώς δεν αποτελεί εξαίρεση του πιο πάνω κανόνα. Η αναφορά έχει να κάνει με το δημοψήφισμα που διεξήχθη πριν λίγες μέρες στην Τουρκία μέσα σε κλίμα ακραίας πόλωσης, ακραίου λαϊκισμού και ακραίων συμπεριφορών που έφτασαν μέχρι τη δολοφονία δημοκρατικών πολιτών. Με το αποτέλεσμα του (που είναι οριακό) να αμφισβητείται και από μέσα και από έξω και να θεωρείται προϊόν μεγάλης καλπονοθείας. Η Τουρκιά βουίζει για μεγάλης κλίμακας νοθεία, την οποία διαπιστώνουν και οι παρατηρητές του ΟΟΣΑ (σταυροφόρους της Δύσης τους αποκάλεσε ο Ερντογάν), οι οποίοι χαρακτήρισαν το τουρκικό δημοψήφισμα «κατώτερο των διεθνών κριτηρίων»!

    Πως ψήφισαν οι τούρκοι πολίτες

    Μια προσεκτική ματιά στα τελικά αποτελέσματα (που βγήκαν σχεδόν 48 ώρες μετά το κλείσιμο των καλπών) καταδεικνύει την τεράστια απόκλιση που υπάρχει μεταξύ των διάφορων περιοχών. Όσες περιοχές «έχουν μέσα» τους την Ελλάδα (κυρίως Κωνσταντινούπολη και δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας) καταψήφισαν σε ποσοστό 68% την συνταγματική μεταρρύθμιση. ΟΧΙ, είπε ακόμα και η γειτονιά στην οποία ζει ο Τούρκος πρόεδρος! ΟΧΙ, ψήφισαν οι Τούρκοι πολίτες που παράγουν το  80% του τουρκικού ΑΕΠ! ΝΑΙ ψήφισε η Κεντρική και Ανατολική Τουρκία (περιοχές δηλαδή λιγότερο αναπτυγμένες οικονομικά και κυρίως πολιτιστικά), ενώ οι περιοχές που ζουν Κούρδοι, όλως περιέργως δεν είπαν όλες ΟΧΙ στον μεγαλύτερο εχθρό του Κουρδικού λαού, Ταγίπ Ερντογάν!   
    Το Βερολίνο, το Ρότερνταμ, το Σεράγεβο και άλλες περιοχές του εξωτερικού (πολύς καυγάς για το τίποτε  αφού αποτελούν μόλις το 0,17% του συνόλου των ψηφισάντων) όπου απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις, τα ποσοστό του ΟΧΙ ήταν ιδιαιτέρως αυξημένα (σχεδόν 60%), κάτι που δείχνει τη μεγάλη αποστροφή των «ευρωπαίων» Τούρκων στην πολιτική του Τούρκου προέδρου.

    Ο νοεσουλτάνος βρυχάται

    Οι Τούρκοι οπαδοί του Ερντογάν (δηλαδή το τουρκικό κατεστημένο και οι ακραίοι εθνικιστές) δείχνουν τώρα περισσότερο από ποτέ να αισθάνονται σαν μοναχικοί άγριοι γκρίζοι λύκοι έτοιμοι να κατασπαράζουν όποιον θεωρούν εχθρό τους! Δηλαδή τους πάντες και τα πάντα, αφού θεωρούν ότι δεν έχουν φίλους και στηρίγματα ούτε στο εσωτερικό αλλά κυρίως στο εξωτερικό. Ασχέτως αν ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, κατά καιρούς, απέδειξε ότι ξέρει (ή τουλάχιστον νομίζει ότι ξέρει) πολύ καλά να ελίσσεται και να προσαρμόζεται. Αν το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό σίγουρα θα αισθανόταν πιο ασφαλής, ειδικά στο εξωτερικό, αλλά το συγκεκριμένο σίγουρα δεν θα τον κάνει λιγότερο αυταρχικό. Ήδη ο νέος σουλτάνος ανακοίνωσε δύο νέα δημοψηφίσματα. Ένα για επικύρωση της θανατικής ποινής και ένα άλλο για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας του.  

    Εμείς η Τουρκία και η Ε.Ε.

    Το οριακό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα μάλλον θα κάνει τον Ερντογάν πολύ πιο θρασύ. Κατά συνέπεια δεν αποκλείεται, προκειμένου να κρατήσει τους ακραίους εθνικιστές συνεταίρους του στην κυβέρνηση, τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι δηλαδή τις εκλογές του 2019 (αν δεν γίνουν νωρίτερα), να αυξήσει την ένταση στο Αιγαίο.
    Σε ό,τι αφόρα τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. σίγουρα αυτές μπαίνουν πλέον σε νέα εντελώς διαφορετική βάση και φάση. Το παραμύθι της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. στο οποίο εμείς (Αθήνα και Λευκωσία) μέχρι παρεξηγήσεως στηρίζουμε, έχει τελειώσει οριστικώς και αμετακλήτως. Τώρα το μόνο για το οποίο μπορούμε να μιλούμε είναι μια ειδική κυρίως εμπορική σχέση της Άγκυρας με την Ε.Ε. κι αυτή κάτω από συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις. Κι όσο κι αν αυτό ενοχλεί την Τουρκία, τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει δεν της δίνουν προς το παρόν τουλάχιστον, μεγάλα περιθώρια άλλων ελιγμών και άμεσης αντίδρασης. Είναι και οι παρατυπίες στις εκλογές που καθιστούν τη θέση Ερντογάν ακόμα δυσκολότερη.
    Έτσι, ενώ κατά τα φαινόμενα ο Ερντογάν, μάλλον θα είναι πιο προσεκτικός στις σχέσεις του με ην Ε.Ε., με την Ελλάδα ενδεχομένως να είναι πιο επιθετικός. Και σίγουρα δεν θα κάνει το παραμικρό βήμα για συνεννόηση στο Κυπριακό. Ήδη απειλεί με ακραία αντίδραση σε περίπτωση εξόρυξης φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ., εκδίδει παράνομες Navtex, ενώ το «Μπαρπαρός» βρίσκεται εντός των κυπριακών θαλασσών κάνοντας επίδειξη δύναμης.

    Συμπέρασμα

    Η παντοδυναμία του Τούρκου προέδρου έπιασε πάτο. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για μια «πύρρειο νίκη» του Ταγίπ Ερντογάν. Άρα, λογικά αυτό θα τον μετατρέψει σε ακόμα πιο απολυταρχικό και πιο επικίνδυνο. Για τον αυταρχικό ηγεμόνα Ρεζέπ Ταγίπ Ερντογάν η νομιμότητα είναι αδιάφορη. Ο Τούρκος πρόεδρος που από καιρό υπόσχεται μια νέα Τουρκία που θα ενώνει την περίπου εκατό χρόνων τουρκική δημοκρατία με το αυτοκρατορικό οθωμανικό παρελθόν, μετατρέπεται σε κανονικό τρομοκράτη έτοιμο να την ανατινάξει.
    Ο κανόνας λέει, ότι όσοι υιοθετούν αυταρχικές μεθόδους και ταυτίζουν την επιβίωση τους με το κράτος το οποίο μετατρέπουν σε υπηρέτη των προσωπικών τους φιλοδοξιών, στο τέλος αποκαθηλώνονται με πανηγυρικό τρόπο. Έτσι τουλάχιστον διδάσκει το παρελθόν και σίγουρα ο Ερντογάν δεν πρόκειται να αποτελέσει την εξαίρεση του κανόνα. Το θέμα είναι πως θα πέσει και προς τα πού ο Τούρκος πρόεδρος και πόσο κονιορτό θα προκαλέσει η πτώση σου! Και επειδή εμείς, κακά τα ψέματα, για τον Ερτογάν είμαστε οι πιο κοντινοί και οι πιο «βρομεροί» εχθροί του, οφείλουμε, δια παν ενδεχόμενο, να βρισκόμαστε σε διαρκή εγρήγορση.
    Να μην ξεχνάμε επίσης: Η Τουρκία παίζει με τις δύο μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις. Μετά την επίθεση των Αμερικανών στην Συρία οι σχέσεις της με την Ρωσία μπήκαν ξανά στην κατάψυξη. Αλλά και με τον Αμερικανό πρόεδρο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα …. Στο χωριό μου πάντως λένε πως το σταμνί πάει πολλές φορές στην βρύση ….
    Υστερόγραφο: Ό,τι ξεκίνησε παλαιοτέρα ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ φτάνει τώρα στο τέλος του γράφει η διαδικτυακή εφημερίδα Die Zeit, υπό τον τίτλο «Ερντογάν είσαι ο νεκροθάφτης της τουρκικής δημοκρατίας». Η αξίωση των Τούρκων να χειρίζονται τις τύχες τους δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ από την ίδρυση της χώρας, το 1923. Η Τουρκία ήταν πάντα μια χώρα με πολλά προβλήματα. Αλλά η αξίωση δεν εγκαταλείφθηκε. Από χθες, δυστυχώς πολύ νωρίς αλλά όχι απρόσμενα, η τουρκική δημοκρατία, μετά από μακρά μάχη με τον χάρο, πέθανε». Ερντογάν είσαι ο νεκροθάφτης της τουρκικής δημοκρατίας

    Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή
    Επίκουρος καθηγητής στο Τ.Ε.Ι. Λάρισας
    Από το Μονάγρι Λεμεσού

    ΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Παγκόσμια Ημέρα της Γης




    ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ (22 ΑΠΡΙΛΗ)
    Γράφει ο Κώστας Μπιλίρης


    Σήμερα γιορτάζει όλ’ η γη, λεει η Πόπη Αστεριάδη σ’ ένα μελωδικό τραγουδάκι. Σήμερα γιορτάζει όλ’ η γη, μας υπενθυμίζουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. 22 του Απρίλη. Παγκόσμια Ημέρα της Γης. Πώς; Αν φόρεσε τα καλά της; Πού να τα βρει;
    Σήμερα λοιπόν γιορτάζει όλη γη. Τι δώρο θα της κάνουμε; Μια ακόμη χωματερή, ή να της αποστραγγίξουμε κανένα ακόμη βιότοπο. Και τι ευ- χές παρακαλώ θα της απευθύνουμε; Απαιτείται πολύ θράσος, να της πεις
    «χρόνια πολλά».
    Παγκόσμια ημέρα της Γης σήμερα. Για το αν υπάρχει τέτοια μέρα, ο κόσμος έχει μεσάνυχτα. Μέρα της Γης. Όπου γης και πατρίς. Όπου πατρίς και μακελειό.
    Μέρα της Γης. Της Γαίας των αρχαίων, που εκείνοι οι πρόγονοί μας, την ήθελαν μάνα των Θεών. Έτσι που την κατάντησαν οι απόγονοι, την κοιτάς και λες. «Θεός σχωρέστην-γη ην και εις γην απελεύσει».
    Μέρα της Γης. Οι κυβερνήσεις εξαγγέλουν μέτρα για τη σωτηρία της. Εδώ και χρόνια, ξεχάσαμε τη γη της επαγγελίας και βολευτήκαμε στη γη της εξαγγελίας.
    Μέρα της Γης και σούρχεται στο νου η επιθυμία του Αρχιμήδη: Δος μου τόπο να σταθώ και τη γη θα κινήσω. Που να σταθείς σήμερα; Όπου και να σταθείς, σε τρώει η μπόχα. Κάποτε «Ανδρών επιφανών πάσα γη τά- φος». Τώρα ανδρών και γυναικών, πάσα γη σκουπιδότοπος. Πού είσαι Αρ- χιμήδη να αρχιμειδιάσεις; Μέρα της Γης και θυμάμαι κάποιους που χρησι- μοποιούν τη φράση «να γίνω γη να με πατήσεις». Κάντε το. Έχω βαρεθεί να πατάω άσφαλτο και τσιμέντο.
    Μέρα της Γης, που την κάναμε «Γης Μαδιάμ». Μέρα της Γης, που δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα. Βεβαίως, όλοι οι ταγοί της οικουμένης, κα- μώνονται πως βρήκαν τρόπους για τη σωτηρία της γης. Γαιάνθρακες ο θη- σαυρός.
    Μέρα της Γης και η νοοτροπία μας ανέκαθεν υπήρξε αντιγήινη.
    «Εμού θανόντος, γαία πυρί μιχθήτω». Είδατε αλληλεγγύη για τα άλλα όντα τού πλανήτη γη;
    Όμως δεν είναι λίγοι, που άλλαξαν επιθυμία. «Εμού ζώντος, γαία πυρί


    εμπρησθήτω και οικοπεδοποιηθήτω». Συγνώμη. Λόγω εποχής, ιδιωτικο- ποιηθήτω. Αυτές οι προστακτικές, πολύ δύσκολες. Δύσκολες δηλαδή να προφερθούν, όχι να πραγματοποιηθούν.
    Μέρα της Γης. Μια τέτοια μέρα, μου φέρνει στο νου, το παλαιό δημώ- δες ασμάτιο «τούτ’ η γη που την πατούμε, όλοι μέσα θε να μπούμε». Και πώς να μπεις μέσα, εκεί που έφτασε η τιμή των τάφων Καλύτερα να σε φαν τα μαύρα ψάρια και το αρμυρό νερό.
    Μέρα της Γης. Μια ακόμη χαμένη μέρα. Μέρα της Γης σήμερα και ας σοβαρευτούμε λιγάκι απέναντί της. Τη βιάσαμε, την ξεκοιλιάσαμε, τη βρωμίσαμε, την ασχημίσαμε, τη ληστεύσαμε, την εκπορνεύσαμε.
    Αντιδικήσαμε μαζί της και δεν της δώσαμε περιθώρια και όπλα να ορ- γανώσει την άμυνά της. Παρανομήσαμε σε βάρος της, παραβιάσαμε τους λειτουργικούς της κανόνες, ασχημονήσαμε πάνω της, καταπατήσαμε τα δικαιώματά της, αχρηστεύσαμε την αναβιωτική της ικανότητα, πληγώσα- με την αντοχή της.
    Εξάλλου, πληροφορηθείτε σε ποιους δίνονται άδειες εκσκαφών, λατομείων, ελλιμενισμών, οδοποιίας, φουρνέλων, οδοστρωμάτων, δημοσίων λεγόμενων έργων, εκχέρσωσης και υλοτομίας και θα κατανοήσετε το μέγεθος της ασέβειας απέναντί της. Η Γη είναι το σπίτι μας, λέμε όλοι. Όμως τη μεταχειρισθήκαμε όπως οι κακοί ενοικιαστές το ξένο διαμέρισμα. Και- ρός να μας γίνει έξωση.
    Η Γη έχει ηλικία τριάμισι δισεκατομμύρια χρόνια. Στα τελευταία εξή- ντα, έπαθε τριάντα φορές μεγαλύτερη καταστροφή, συγκριτικά με όλο το προηγούμενο διάστημα της ζωής της.
    Την εποχή μας βλέπεις, τη λένε ηλεκτρονική και πυρηνική.
    22 Απρίλη. Παγκόσμια ημέρα της Γης. Θα φωνάξουμε παγκοσμίως, θα πούμε, θα ενοχοποιήσουμε, θα καταγγείλουμε, θα γράψουμε, θα κράξου- με, θα γκρινιάξουμε. Δε βαριέσαι. Μια μέρα ακόμη πάει χαμένη.
    Θα κλείσω το χρονογράφημα με ένα τετράστιχο, που συμβαίνει να το έχω στο συρτάρι μου.

    Βάλαμε τη γη σημάδι - και πυροβολήσαμε. Τη χρεώσαμε στον Άδη - και τη διαλύσαμε.

    Μία ακόμη έκθεση από τον Σ.Κ.Ε.Τ.Κ.Ε.


    O Σύλλογος Σ.Κ.Ε.Τ.Κ.Ε. (Σύλλογος Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Κεντρικής Ελλάδα διοργανώνει έκθεση κατασκευών και ζωγραφικής για την ομάδα της Ευαγγελίας Τρωγαδή από το Εργαστήριο Πολιτισμού Λαμίας.
    Ο ΣΚΕΤΚΕ πάντα κοντά σε κάθε αυθεντική έκφραση που πηγάζει από την ανάγκη για δημιουργία με ήθος και μεράκι.
    Η ομάδα του εργαστηρίου Πολιτισμού Λαμίας μέσα από την συνεργατικότητα και το συναίσθημα που διαθέτει, κατορθώνει να δημιουργήσει έργα με ισορροπία και αρμονία, με άρτια τεχνική, φαντασία, πλούσια χρώματα. Συνταιριάζει υλικά όπως γυαλί, σχοινιά, πηλό, χάντρες, χρώματα, υφάσματα, παλιά αντικείμενα. Τους δίνει μια νέα ζωή. Έτσι το όνειρο της ενασχόλησης με  τις εικαστικές κατασκευές γίνεται πραγματικότητα που ταξιδεύει  κάθε λάτρη του ωραίου.
    Συμμετέχουν οι: Αλεξιά Κέλλυ, Αρβανιτίδη Λένα, Γαληροπούλου Ευαγγελία, Δράκου Ελένη, Δράμπη Ντίνα, Ζάρρα Βίκυ, Ζαχοπούλου Μαρία, Καλπούζη Γιούλα, Κλεφτογιάννη Βίκυ, Κολοκυθά Σίσσυ, Κούτρα Κωνσταντίνα, Λάιου Βασιλική, Λεπίδα ιουλία, Λίνου Δήμητρα, Πάππη Νικολέτα, Σιόκου Σοφία, Σταματάκη Ρέα, Σταμάτη Αλίκη, Τσώρου Ιφιγένεια, Τρωγαδή Ευαγγελία.
     Ενσωματωμένη εικόνα 5

    Εγκαίνια την Πέμπτη 27/4/20017 στις 8:00μ.μ.
    Διάρκεια έκθεσης 27/4/-6/5/-2017
    Αίθουσα Τέχνης ΣΚΕΤΚΕ Παλαιά Δημοτική Αγορά Λαμίας.
    Ενσωματωμένη εικόνα 2
    Ενσωματωμένη εικόνα 3
    Ενσωματωμένη εικόνα 4
    Ενσωματωμένη εικόνα 7

    "Ερώμαι την τέχνην"

    "Ερώμαι την τέχνην"
    το εικαστικό είναι έργο βραβευμένο του ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΝΤΩΝΑΚΗ

    Τα περιοδικό μας «Αφιερώματα» κυκλοφορεί με τα «γιορτινά του» περιμένοντας την βράβευσή του!!!

    Πρόσφατα "Αφιερώματα.gr"

    Για τα "Αφιερώματα"...:

    «ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ»: περιοδικό ουσίας και με πολιτική ανάλυση της ελληνικής, κατά το δυνατόν, πραγματικότητας. Διαφέρει από όλα τα περιοδικά που κυκλοφορούν όχι μόνο γιατί είναι απόλυτα ανεξάρτητο από ιδεολογικές αγκυλώσεις, κομματικές δεσμεύσεις και οποιεσδήποτε σκοπιμότητες, αλλά και γιατί έχει όλως άλλη οπτική. Γι’ αυτό και είναι πάντα άρρηκτο συνδεδεμένο με τις τέχνες, το Στοχασμό, τις Παροιμίες, την χριστιανική Γραφή, την «θύραθεν παιδεία», δηλαδή την, εκ των πραγμάτων π α γ κ ό σ μ ι α, Ελληνική Γραμματεία...

    "Αφιερώματα" - Έντυπη έκδοση

    "Αφιερώματα" - Έντυπη έκδοση

    Arthina art culture


    designing event> τόπος τέχνης,τοπίο πολιτισμού

    Δημοφιλέστερα άρθρα

    Τα «αφιερώματα» σας προτείνουν...

    ... ένα εξαιρετικό site για τον πολιτισμό!!!

    Δείτε ΕΔΩ: www.os3.gr

     
    Support : Your Link | Your Link | Your Link
    Copyright © 2013. afieromata.gr - All Rights Reserved
    Template Created by Creating Website Published by Mas Template
    Proudly powered by Blogger
    -->