Τελευταία Νέα ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ - afieromata.gr

Διαστροφή της ιστορίας… Η ιστορία του μαθητή που ζήτησε να υπηρετήσει στην ΕΛΔΥΚ


Διαστροφή της ιστορίας… Η ιστορία του μαθητή που ζήτησε να υπηρετήσει στην ΕΛΔΥΚ

Γράφει ο Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή
Επίκουρος καθηγητής στο Τ.Ε.Ι. Λάρισας

Πάει τώρα αρκετός καιρός που ύστερα από τη δημοσίευση ενός σημειώματος μου σχετικού με την ελληνική καταγωγή της συντριπτικής πλειοψηφίας των Κυπρίων που δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες και στη συνέχεια σε διάφορες σελίδες στο διαδίκτυο έπεσαν βροχή τα σχόλια, τα περισσότερα ομολογώ θετικά και ενδιαφέροντα. Ωστόσο δεν έλειψαν δυστυχώς και κάποιες απόψεις τα οποία σίγουρα δεν περιποιούν τιμή για κανένα μας. Όπως το σχόλιο μιας παντελώς ανιστόρητης αναγνώστριας εξ Ελλάδος που ζει στο Λονδίνο η οποία φαίνεται να μπερδεύει τις δικές της προσωπικές απόψεις και σχέσεις με τα θέματα ιστορίας. Προφανέστατα η συγκεκριμένη αναγνώστρια δεν είναι ικανοποιημένη από τη συμπεριφορά κάποιων Κυπρίων (απαράδεκτες συμπεριφορές, απόψεις και νοοτροπίες σίγουρα υπάρχουν εκατέρωθεν) που ζουν στην αγγλική πρωτεύουσα. Δυστυχώς οι νεοέλληνες (σ΄ αυτούς συμπεριλαμβάνονται και οι νεοκύπριοι ελληνικής καταγωγής) είναι πολύ μπερδεμένοι και αδιάφοροι με κάποια σημαντικά ζητήματα. Το είπα και το έγραψα πολλές φορές, θα το επαναλάβω άλλη μία: Ο εχθρός του ελληνισμού δεν είναι εκτός των τειχών τελικά!
Προς στιγμή εκτίμησα πως ήταν άδικος κόπος να δώσω συνέχεια στις απαράδεκτες απόψεις της εν λόγω αναγνώστριας. Ωστόσο ένα σχόλιο ενός παλιού φοιτητή μου, του Νίκου Φωτέρη με έκανε να αναθεωρήσω την αρχική μου απόφαση, αφού μέσα από τα γραφόμενα του ανατρέπεται όλη η επιχειρηματολογία κάποιων ανιστόρητων που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι όποιες διαφορετικές απόψεις και συμπεριφορές κι αν υπάρχουν μεταξύ Ελλαδιτών και Κυπρίων, αυτές με κανένα τρόπο δεν ακυρώνουν τη διαιώνια αδελφική σχέση μας. Βλέπετε η ελληνική πολιτεία πρωτίστως (σε πολύ μικρότερο βαθμό και η Κυπριακή) δεν φρόντισε να διδάσκεται η σύγχρονη ιστορία της Κύπρου στα ελληνόπουλα. Μια ιστορία γεμάτη αγώνες και θυσίες που στόχο είχαν την εθνική ολοκλήρωση των Κυπρίων με την ενσωμάτωση της Μεγαλονήσου στον εθνικό κορμό. Κι αν σήμερα ο στόχος της ΕΝΩΣΗΣ θεωρείται παρεξηγήσιμος μέχρι εθνικιστικός (!) κι αν η Κύπρος δεν είναι ενσωματωμένη στον εθνικό κορμό, τις αιτίες αυτής της ιστορικής διαστροφής μη ψάχνετε να τις βρείτε στη Λευκωσία αλλά στην Αθήνα και κυρίως στη νοοτροπία των άοσμων και άχρωμων εθνικά αγγλο-προσκυνημένων νεόπλουτων πολιτικών με νοοτροπία κολωνακιώτη. Θυμίζω πως όταν οι άγγλοι απαγχόνιζαν αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. που μάχονταν για την ΕΝΩΣΗ, η ελληνική αστυνομία δολοφονούσε Έλληνες διαδηλωτές στο κέντρο της Αθήνας που διαμαρτύρονταν κατά των επικείμενων εκτελέσεων! (πρωτοσέλιδο εφημερίδα «Τα Νέα» 10 Μαΐου 1956).
«Το  2005», γράφει ο Νίκος Φωτέρης «ζήτησα να υπηρετήσω στην ΕΛ.ΚΥ.Κ. Μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχα πλήρη εικόνα τι εστί Κύπρος και Κυπριακός Ελληνισμός και σαφώς δεν είχα θετική εντύπωση. Το οδοιπορικό μου όμως (όποτε και όπου είχα την δυνατότητα λόγω στρατιωτικής ιδιότητας, να κινηθώ), μέσα στα στενά της Λευκωσίας, στα τείχη που υψώνονταν, στους ήχους από τον Ιμάμη, στα φυλακισμένα μνήματα, στην Μακεδονίτισσα και σε συναντήσεις με ηλικιωμένους που ερχόμουν σε επαφή, ανακάλυψα μια άλλη Ελλάδα .... μια Ελλάδα γεωγραφικά μακριά μας, αλλά τόσο κοντά στην Ψυχή! Αλλά και μια Ελλάδα που δεν έλειψαν οι ΠΡΟΔΟΤΕΣ! Πόση θλίψη, οργή και συγκίνηση παράλληλα ένοιωσα ...!
… αυτό μου μάθατε εκεί!!!! να παλεύω μέχρι να πετύχω αυτό που θέλω... ακόμα και όταν δεν ήμουν καλός στην ορθογραφία και στα μαθηματικά, μου μάθατε να παλεύω!
και εγώ σας χαίρομαι για τον αγώνα που κάνετε, αυτόν τον αγώνα που βλέπω μέσω των έντυπων μέσων και της κοινωνικής δικτύωσης .... θα μπορούσατε να κάθεστε στο καφενείο. Όμως βλέπω άρθρα, εκπομπές ραδιοφωνικές κτλ ...ο αγώνας συνεχίζεται λοιπόν όσο είμαστε ζωντανοί και μέχρι να πετύχουμε τον σκοπό μας ή μέχρι να παραδώσουμε την σκυτάλη σε άξιους συνεχιστές των αξιών της πατρίδας και του ελληνισμού..
Όπως γνωρίζετε η παιδεία μας στην Ελλάδα τέτοιας ποιότητας ανθρώπους παράγει. Γι αυτό σας θέλω δυνατούς, δασκάλους και καθηγητές να αντισταθείτε και να σώσετε όσα περισσότερα παιδιά μπορείτε διδάσκοντας τους το σωστό και την αγάπη για την πατρίδα, που πρώτη φορά από εσάς στο Τ.Ε.Ι. την άκουσα!!! Είναι ιδιαίτερη η χαρά μου που μέσα από αυτή την δημοσίευση συναντώ ένα παλιό "Δάσκαλο" μου τον Αυγουστίνο (Ντίνο) Αυγουστή (Τιμή μου)».
Όσο για την απόφαση του Νίκου Φωτέρη να ζητήσει να υπηρετήσει εθελοντικά την στρατιωτική θητεία στην Κύπρο παραπέμπω ξανά σ’ αυτό που πάντα λέγαμε στην αίθουσα διδασκαλίας: «Καθώς λοιπόν ο γεωργός έσπερνε σπόρους στο χωράφι του, άλλοι σπόροι έπεσαν κοντά στο δρόμο του χωραφιού, καταπατήθηκαν από τους διαβάτες και τους κατέφαγαν τα πουλιά του ουρανού. Άλλοι έπεσαν σε πετρώδες έδαφος, και αφού φύτρωσαν, ξεραθήκαν, επειδή δεν είχαν υγρασία. Άλλοι πάλι σπόροι έπεσαν σε έδαφος γεμάτο από σπόρους αγκαθιών, και όταν βλάστησαν, τους έπνιξαν τα αγκάθια τελείως. Και άλλοι σπόροι έπεσαν στην εύφορη γη και έκαναν καρπό εκατό φορές περισσότερο ….».
Και ο νοών νοείτο!

Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή
Επίκουρος καθηγητής στο Τ.Ε.Ι. Λάρισας
Από το Μονάγρι Λεμεσού

Πόλεμος Θρησκειών Πόλεμος Πολιτισμών ή Βαρβαρισμού;



Πόλεμος Θρησκειών
Πόλεμος Πολιτισμών
ή Βαρβαρισμού;
ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΜΟΚΟΒΙΤΗ
----- . -----
Στοιχείο Πολιτισμού η Θρησκεία. Κοινές Αρχές, Αξίες, τρόπος οργάνωσης και Ζωής Κοινωνίας Ανθρώπων. Η Σημαία μας με τον Σταυρό ενιαίο αδιαίρετο σύνολο. Στοιχείο Πολιτισμού μας συστατικό τρόπου Ζωής Κοινωνίας, ο Χριστιανισμός, επικρατούσα θρησκεία μας, Πολιτεύματός μας.
Κράτη - Έθνη. Κράτη «πολυσυλλεκτικά», πολυεθνικά, «πολυπολιτισμικά». Συνύπαρξη διαφορετικών εθνών, θρησκειών, πολιτισμών εντός κράτους ή διαφορετικών κρατών στον πλανήτη μας αλλά εντός του κόλπου θρησκειών ή κρατών οργανώνονται «ομάδες, σύνολα» Βαρβαρισμού εναντίον των υπολοίπων. Πολύ περισσότερο όταν ο Βαρβαρισμός εντός θρησκείας αποκτά οντότητα ΚΡΑΤΙΚΗ, Δύναμη πυρός εντός και εκτός συνόρων Κράτους Βαρβαρισμού εναντίον όλων, αδιακρίτως των υπολοίπων. Πόλεμος όχι θρησκειών όχι πολιτισμού αλλά ΒΑΡΒΑΡΙΣΜΟΥ – απόλυτου ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΥ εναντίον ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ, όλων των άλλων. Ο εμφανής. Αλλά άλλος αφανής, υπογείως ακήρυχτος άλλων μέσων εισβολής ή και με φυσική καταστροφή άλλοι «επιδρομείς» εναντίον συνόρων ΚΡΑΤΟΥΣ ή Πολιτισμού. 
Κάθε Οργανισμός έχει το ανοσοποιητικό του σύστημα υπεράσπισης Υγείας, απόλαυσης αγαθών της και… «μακροημέρευσής του» όχι μόνο με Άμυνες αλλά και επίθεση εναντίον «εισβολέα - καταστροφέα», όπως και κάθε Έθνος, οργανωμένη Κοινωνία Αρχών και Αξιών, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ της, Κράτους. Σκοταδισμός – Βαρβαρισμός – Τρομοκρατία, νέοι Πόλεμοι.

ΦΩΣ Πολιτισμού οργανωμένης Κοινωνίας, άμυνας και επίθεσης εναντίον επιδρομέων φανερών και υπογείων εναντίον Κοινωνικής Ζωής οργανωμένης με Αρχές και Αξίες ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ μας. Θα αμυνθούμε υπερασπιζόμενοι και με επίθεση ΦΩΤΟΣ Πολιτισμού μας ή θα αποδεχθούμε συνειδητά ή υπόγεια την υποβολή και επιβολή «μεταλλαγής μας» αδρανείς, «υπεύθυνα παραδομένοι» ή προδομένοι.

ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗ ΛΕΣΧΗ ΒΙΒΛΙΟΥ


ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ  ΣΤΗ ΛΕΣΧΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
 Και παράλληλα έκθεση Βιβλίου

Κυριακή 28-5- 2017 ώρα 7: ΟΟ μ.μ.

Σύνοψη του βιβλίου "Βάλε ένα Φύλακα"

#1 Best Seller σε ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του.

Το εκδοτικό γεγονός της χρονιάς σε πάνω από 30 χώρες όπου εκδόθηκε ή πρόκειται να εκδοθεί!


Η Χάρπερ Λη έγραψε το «Βάλε Ένα Φύλακα» πριν το βραβευμένο με Πούλιτζερ «Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια» και επί πολλά χρόνια το χειρόγραφο ήταν ξεχασμένο.

Πρόκειται για το νέο, πολυσυζητημένο βιβλίο της Harper Lee, Βάλε Ένα Φύλακα (Go Set a Watchman), το οποίο από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του, σε ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία, μέχρι σήμερα, βρίσκεται συνεχώς στις πρώτες θέσεις στις λίστες των best sellers ενώ έχει ήδη -ή πρόκειται να- εκδοθεί σε πάνω από 30 χώρες. 

Η Harper Lee είναι η συγγραφέας του θρυλικού Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια –ένα από τα σπουδαιότερα και δημοφιλέστερα βιβλία της αμερικανικής λογοτεχνίας, που διαβάζεται μέχρι σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο διατηρώντας αμείωτη τη φρεσκάδα και τη δύναμή του, και το οποίο χάρισε στην συγγραφέα του το Βραβείο Πούλιτζερ το 1961. 

Το Βάλε Ένα Φύλακα, στο οποίο ξανασυναντάμε τη Σκάουτ και τους άλλους ήρωες της Harper Lee, δύο δεκαετίες αργότερα, είναι στην πραγματικότητα το πρώτο της βιβλίο. Η συγγραφέας συνέλαβε αρχικά την ιστορία της ενήλικης Σκάουτ, αλλά οι αναφορές στην παιδική της ηλικία στο Νότο συνάρπασαν την επιμελήτρια του εκδοτικού της οίκου τόσο ώστε τη συμβούλεψε να τις αναπτύξει σε μια ξεχωριστή ιστορία, που έγινε το Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια. Ύστερα, το Βάλε Ένα Φύλακα ξεχάστηκε, για να ανακαλυφθεί μόλις πρόσφατα από τη δικηγόρο της συγγραφέως σ’ ένα φάκελο με άλλα έγγραφα. Η Harper Lee αποφάσισε να το εκδώσει χωρίς επεμβάσεις και αλλαγές, όπως ακριβώς γράφτηκε, ενώ η είδηση για την εύρεση του χειρογράφου και την έκδοσή του έγινε πρώτο θέμα διεθνώς και προκάλεσε φρενίτιδα στον εκδοτικό κόσμο. 

.

ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ



ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΛΑΣΙΚΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΜΑΤΟΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

 Κακογιάννης και τραγωδία είναι το θέμα της συνάντησης του εργαστηρίου, που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη, 23 ΜαΪου 2017, στα πλαίσια του προγράμματος Το αρχαίο δράμα σήμερα στο οποίο συνεργάζονται το Κέντρο Κλασικού Δράματος και Θεάματος του Παντείου και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (ΙΜΚ).
 Ο Δημήτρης Παπαχαραλάμπους, Διδάκτωρ και διδάσκων του Πανεπιστημίου Αθηνών θα παρουσιάσει το τραγικό στοιχείο τόσο στις ταινίες του μεγάλου σκηνοθέτη που βασίζονται σε τραγικά έργα όπως οι Τρωάδες και άλλα όσο και σε αυτές με σύγχρονο θέμα όπως η Στέλλα, ενώ ο Γιάγκος Ανδρεάδης θα συνδέσει το κινηματογραφικό έργο με την παρουσία του Κακογιάννη ως σκηνοθέτη τραγωδίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Στο κλείσιμο της εκδήλωσης θα παρουσιαστεί από χορευτές και ηθοποιούς που μετέχουν στα εργαστήρια χορευτικό δρώμενο, σε διάλογο με τον λόγο της Κασσάνδρας από τις Τρωάδες σε χορογραφία Φάνη Καφούσια και διδασκαλία λόγου Γιάννη Τράντα.



Η εκδήλωση θα λάβει χώρα την Τρίτη 23 Μαΐου 2017 στις 7 μ.μ. στο Θέατρο του ΙΜΚ (Πειραίως 206).

 Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 3418550

Η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου και η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής


Η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου και η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής
Γράφει ο Κύπριος Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή
Επίκουρος καθηγητής στο Τ.Ε.Ι. Λάρισας

Το ποδόσφαιρο κατά γενική ομολογία είναι ένα από τα πιο όμορφα και συναρπαστικά λαϊκά αθλήματα και αδιαμφισβήτητα προσφέρει μεγάλες συγκινήσεις στα εκατομμύρια των πιστών φίλων του. Ωστόσο έτσι όπως διεξάγονται σήμερα οι ποδοσφαιρικοί αγώνες, με τους οπαδικούς στρατούς, τα στημένα παιχνίδια, τις απαράδεκτες και κατευθυνόμενες διαιτησίες και κυρίως τις πραγματικές μάχες με νεκρούς και τραυματίες μεταξύ των οπαδών των διαφόρων ομάδων, έχει καταντήσει να είναι ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα! Κάποιοι μάλιστα δεν διστάζουν να το χαρακτηρίσουν ως το πιο «βρώμικο» ομαδικό άθλημα-παιχνίδι!   
Κόκκινοι, πράσινοι, κίτρινοι, ασπρόμαυροι και κάθε λογής οπαδικοί στρατοί είναι έτοιμοι -τις πλείστες φορές χωρίς καμιά αφορμή- να συγκρουστούν μέχρι θανάτου με τους αντιπάλους! Οπαδοί χωρίς αθλητική Παιδεία, εκτός τόπου και χρόνου, που δεν τους συναντάμε μόνο στο χώρο των οργανωμένων θεατών. Για όσους τυχών αμφιβάλλουν θυμίζω ότι το αντικείμενο που τραυμάτισε τον προπονητή του ΠΑΟΚ στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας δεν εκτοξεύτηκε από την κερκίδα των φανατικών οπαδών του Παναθηναϊκού, αλλά από το χώρο των επισήμων! Κάποιοι από αυτούς μάλιστα αντί να περιοριστούν στην καταδίκη του απαράδεκτου αυτού συμβάντος, με τις δηλώσεις τους άφησαν υπονοούμενα για τον προπονητή του ΠΑΟΚ, θεωρώντας ότι ο τραυματισμός του ήταν επιπόλαιος και ότι ο ίδιος προσποιήθηκε τον τραυματία προκειμένου να διακοπεί ο αγώνας! Και κάποιοι άλλοι επί ώρες προσπαθούσαν να αποδείξουν αν το τενεκεδένιο κουτί που εκτοξεύτηκε στο κεφάλι του Ίβιτς ήταν γεμάτο ή άδειο, αν τον κτύπησε πολύ ή λίγο, αν ο γιατρός που τον εξέτασε είναι αξιόπιστος, αν τοποθετήθηκαν ράμματα στο τραύμα του και πάει λέγοντας ….  Η κατρακύλα δεν έχει πάτο δυστυχώς!
Αξιοθρήνητη χωρίς αμφιβολία ήταν και η δήλωση στελέχους της διοίκησης του ΠΑΟΚ που απευθυνόμενος στους οπαδούς του Παναθηναϊκού έριξε κι άλλο λάδι στην φωτιά λέγοντας επί λέξη: «ο εχθρός που διαλέξατε δεν είναι στα κυβικά σας». Οι αντίπαλοι οπαδοί είναι εχθροί μας λοιπόν! Σε ένα σοβαρό κράτος αυτοί οι παράγοντες θα είχαν κληθεί να δώσουν εξηγήσεις για τις απαράδεκτες πράξεις και δηλώσεις τους! 
Όλα αυτά τα τραγικά ήρθαν να προστεθούν σε πολλά άλλα απαράδεκτα γεγονότα που συμβαίνουν εδώ και παρά πολλά χρόνια στα γήπεδα μας με πιο πρόσφατο παράδειγμα τα όσα συνέβησαν στο Πανθεσαλλικό Στάδιο στο τελικό κυπέλλου. Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας που από γιορτή του ποδοσφαίρου μετατράπηκε σε ένα κανονικό εμφύλιο πόλεμο! Εκατόν πενήντα τραυματίες, πολλοί από αυτούς σοβαρά, χωρίς να συντρέχει κανένας απολύτως λόγος (ο αγώνας δεν είχαν καν αρχίσει) έβαψαν με το αίμα τους δρόμους, πλατείες και πεζοδρόμια. Κι όμως το παιχνίδι διεξήχθη κανονικά! Ακολούθησε ολονύχτιο ξεφάντωμα στη Θεσσαλονίκη για την κατάκτηση του κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ (με γκολ offside παρακαλώ) με την κρατική τηλεόραση να μεταδίδει απευθείας τους πανηγυρισμούς! Την ώρα που τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα με μαχαιρωμένους φιλάθλους! Τέτοια καφρίλα δηλαδή!
Και η πολιτεία! Τι κάνει αλήθεια η πολιτεία; Η πολιτεία ακόμα μια φορά επαναλαμβάνει τον παλιό κακό εαυτό της! Ο αγώνας δεν αναβλήθηκε αλλά διεξήχθη κανονικά, την ίδια ώρα που τα ασθενοφόρα κουβαλούσαν τους τραυματίες στις πρώτες βοήθειες! Με την αστυνομία να προσπαθεί μάταια να δαμάσει τους αφηνιασμένους οπαδικούς στρατούς!
Σίγουρα, η συζήτηση για το συμβαίνει στα γήπεδα έχει γίνει πολύ κουραστική. Όλοι καταδικάζουν και κανένας δεν κάνει κάτι το ουσιαστικό. Κι αν δεν ληφθούν δραστικά μέτρα είναι βέβαιο πως θα έρθουν χειρότερα. Μέτρα που να πονέσουν  τους ιδιοκτήτες των επαγγελτικών ομάδων, μέτρα που θα έχουν συγκεκριμένο κόστος (όπως π.χ. η μεταβίβαση του κόστους και της ευθύνης για την ασφάλεια των αγώνων στις ΠΑΕ), μέτρα που να φθάνουν μέχρι ακόμα και του αποκλεισμού συμμετοχής των ομάδων μας στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Εν τω μεταξύ βουίζει ο κόσμος για τη διαπλοκή στο ποδόσφαιρο που ακουμπά λένε στην πολιτική ζωή του τόπου, για το νέο κόμμα του Σαββίδη που έχει εξασφαλισμένους ψηφοφόρους λέει από τον ΠΑΟΚ και την ποντιακή ομογένεια. Και  όλα αυτά συμβαίνουν επειδή υπάρχουν οπαδοί και όχι φίλαθλοι!
Υ.Σ.: Ούτε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε μαζί! Ακόμα κι όταν στις κερκίδες υπάρχουν οπαδοί μόνο της γηπεδούχου ομάδας, κάποιος ηλίθιος-παρανοϊκός θα βρεθεί που θα βάλει μπουρλότο στο γήπεδο! Όσοι ακόμα επιμένουν να παρακολουθούν ποδοσφαιρικούς αγώνες μέσα από τα γήπεδα καλά κάνουν να εφοδιαστούν με κράνη, αλεξίσφαιρα και πανοπλίες! Δεν ξέρεις καμιά φορά!
Υ.Σ.: Στην Κύπρο αν θες να μάθεις τι ψηφίζει ένας πολίτης ρώτησε τον ποια είναι η ομάδα της αρεσκείας του! Τόσο ακομμάτιστο είναι το ποδόσφαιρο στη Μεγαλόνησο. Στον εξωτερικό χώρο του Τσιρείου σταδίου στη Λεμεσό, είναι τοποθετημένα κανονικά συρματοπλέγματα! Όπως στη γραμμή αντιπαράταξης! Για να μην συναντώνται μεταξύ τους οι οπαδοί των αντίπαλων ομάδων!

Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή
Επίκουρος καθηγητής στο Τ.Ε.Ι. Λάρισας






ΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Τρώμε Ελληνικά


Τρώμε Ελληνικά

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Απ' ότι γνωρίζουμε ένα τηλεοπτικό κανάλι προβάλει μια ενημερωτική εκπομπή σε συνέχειες, για την ιστορία της τροφής.Ζητήσαμε απ' τον Κώστα Μπιλίρη να μας γράψει ένα σχετικό κείμενο με τον τρόπο που χαρακτηρίζει την πένα του.                                                   Απολαύστε τον...  

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΙΛΙΡΗΣ

Εμείς οι Έλληνες τρώμε. Αρκεί βεβαίως να βρούμε. Μας παροτρύνει και μια παροιμιακή υπόδειξη. «Βρήκες φαϊ κάτσε». Θεόσταλτο ρήμα αυτό το «τρώγω».
Εμείς το «όσοι πιστοί προσέλθετε» το χτίζουμε μόνο με το φαϊ. Και δεν χρειάζεται να μας πουν ούτε αυτό ούτε «κοπιάστε». Κοπιάζουμε ευχαρίστως από μόνοι μας. Ειδικά όταν πρόκειται για κρεατικό.
Εμείς, όπως έχω ξαναγράψει, κώλο να δούμε, τσιτσί θα πούμε. Είμαστε λαός φαγανός. Σε κάθε ευκαιρία κατεβάζουμε τον αγλέουρα. Βρε κατεβάζουμε όσα βρούμε. Έτσι και αντικρίσουμε τσουκάλα ξεχειλωμένη, πλησιάζουμε και ξεχνούμε να σταματήσουμε.
Τρώμε σου λεω. Αν μας τύχει πιάτο γεμάτο, πέφτουμε στο φαϊ με τα μούτρα. Μωρέ του δίνουμε και καταλαβαίνει. Έστω κι αν δεν καταλαβαίνουμε εμείς πότε πρέπει να αποτραβηχτούμε.
Η μεγαλύτερη δαπάνη μας γίνεται για το στομάχι. Ούτε για καλλυντικά, ούτε για δώρα. Μην πει κανείς πως υπερβάλλω. Το αποδεικνύουν οι σχετικές έρευνες.
Εμείς οι Έλληνες μπήγουμε. Όποιον μεζέ δούμε μπροστά μας. Κυκλοφορούμε συνεχώς με τη λαιμαργία στο στόμα.  Λες και προερχόμαστε από Κατοχή. Εμείς το τσακίζουμε το σουβλάκι. Λες και θέλουμε ν΄αποθηκεύσουμε λίπος στην καμπούρα μας.
Είμαστε λαός του χάφτω. Του χάφτω και της χάψας. Έχουμε βλέπεις να σεβαστούμε και την παράδοση. Εμφορούμαστε και από την εθνική συνέπεια. Μας καθοδηγεί το τετράπτυχο: Μαμ- κοκό-κακά και νάνι.
Το «νάνι» εδώ και κάποια χρόνια, το χάσαμε. Γεμίσαμε εγκληματίες, και πώς να κοιμηθείς; Τα κακά τα αραιώσαμε. Θα έλεγα αυτοκαταργήθηκαν. Τι να βγάλεις, αν δε βάλεις. Το «κοκό» είναι μια σπουδαία παρηγοριά. Πού να βρεις όμως το κέφι; Ο οργανισμός έχασε τις ειδικές ορμόνες του. Για το «μαμ» παραμένει πρόθυμος ο χώρος υποδοχής. Αλλά για να γεμίσεις το στομάχι, πρέπει να σου παραθέσουν γεύμα. Ξέρετε τι προβλέπω;  Αν συνεχίσουμε να τη βγάζουμε ΤΣΑΚΑΛΩΚΟΥΤΡΟΥΓΚΑΛΕΙΚΑ, το ρήμα τρώγω, θα σβηστεί από το ελληνικό λεξικό. 
Το ρημάδι το φαϊ! Το μυρίζεις και αγάλλονται τα ρουθούνια σου. Το κοιτάς και φτιάχνει η διάθεσή σου. Το απολαμβάνεις και νιώθεις αληθινή ευτυχία. Το μασάς και ξεχνάς τη γκρίνια της πεθεράς σου. Τι ηδονική ανατριχίλα που σου φέρνει! Ρέυεσαι και λες κάπως έτσι θα είναι στον παράδεισο.
Σχετικό ρήμα και το «ταϊζω» που παίρνει και παράπλευρες ερμηνείες. Ταϊζω σημαίνει προσφέρω σε κάποιον φαγητό. Ή βοηθάω κάποιον να φαει. Θα πει και χρηματίζω. Δηλαδή εξαγοράζω. Γνωστός και ο «ταϊστής» στα τρένα και τα καράβια τα ατμοκίνητα. Αυτός δηλαδή που τάϊζε τη φωτιά με ξύλα, ή κάρβουνα.
Η προσπάθεια και η συνήθεια κρύβουν μεγάλη δύναμη. Μας το διδάσκει το φαγητό. Εμείς οι Έλληνες μάθαμε πως τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Οπότε αν γλυκαθεί η γριά στα σύκα, θα φαει και τα συκόφυλλα.
Το φαγητό αποτελεί προϋπόθεση δουλειάς και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Καθόσον νηστικό αρκούδι δε χορεύει. Σάμπως χορεύει φαγωμένο; Πως το ξέρω; Από χορτάτα αρκούδια το Ελληνικό Δημόσιο γεμάτο. Ειδικά κατά μεριά Αγίας Παρασκευής, κάποιοι έχουν βρει το μήνα που τρέφει τους έντεκα.
Τρέφω είπα! Δυνατό ρήμα! Τρέφω κοτόπουλα, τρέφω χοιρίδια, τρέφω μοσχάρια, τρέφω νιάτα,τρέφω ελπίδες, τρέφω όνειρα, ο ύπνος τρέφει το παιδί.
Η τροφή έχει ταϊσει πολλαπλώς και τη γλώσσα μας. Θα το διαπιστώσουμε, αφού θυμηθούμε.                                                                                                                                Όταν προσφέρω υλικά αγαθά τροφοδοτώ. Ενεργώ τροφοδοσία.                                    Όταν διατρέφομαι μέσα σε οργανωμένο χώρο θεωρούμε οικότροφος.                       Όταν σιτίζουμε δωρεάν είμαι υπότροφος.
Η τροφή, όταν αφορά φαγητό, γίνεται διατροφή.
Όταν αναφέρεται σε παραγωγή ζώων, γίνεται εκτροφή.
Όταν εννοεί διαπαιδαγώγηση, γίνεται ανατροφή.
Όταν χαρακτηρίζει παρεούλα, σημαίνει συντροφιά.
Όταν η λέξη μπει στις Τράπεζες, δημιουργεί τον τροφοδότη λογαριασμό.
Όταν κυριαρχήσει στην κοινωνία, προσφέρει ευκαιρία για συντροφικότητα.
Αυτό το τελευταίο έψαξαν να το συσκευάσουν ορισμένοι σύντροφοι. Αλλά δεν τα κατάφεραν. Έφταιξε η υπερτροφία του προστάτη τους;                                                     Πεινάμε βρε παλιομπαγάσιδεεεεεεεεεεεες.....  










Τα κιτάπια της ιστορίας και τα κιτάπια της καρδιάς



"Τα κιτάπια της ιστορίας και τα κιτάπια της καρδιάς"

"19η Μαΐου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων"

 Γράφει η 

Άννα Τιρικανίδου

   Άλλη μια επέτειος της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους έφτασε και πρέπει φέτος να τη θυμηθούμε και να τιμήσουμε τις χιλιάδες των νεκρών αδελφών μας, υπό το πρίσμα των δυσμενών διεθνών εξελίξεων αλλά και της εθνικής μας δοκιμασίας.
   Η ιστορική μνήμη παραμένει συνεπής στα δραματικά γεγονότα του βίαιου διωγμού και της σφαγής μιας ολάκερης φυλής, που είχε ως αποτέλεσμα τον ξεριζωμό χιλιάδων Ποντίων από την πατρογονική εστία, προκειμένου να γλιτώσουν από το μένος της τουρκικής λαίλαπας. Ένας ξεριζωμός και μια γενοκτονία, που, κοιτώντας τα με την ψύχραιμη ματιά του ιστορικού παρατηρητή, του αντικειμενικά και αρκούντως αποστασιοποιημένου, μετά από το πέρασμα ενός περίπου αιώνα, μοιάζει να ήταν προαποφασισμένη και απλά διαδραματίστηκε, όταν έφθασε το πλήρωμα του χρόνου. Όταν το 1914, με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κλήθηκαν οι νέοι του Πόντου να παρουσιαστούν στον τουρκικό στρατό, για να πολεμήσουν στο πλευρό των Γερμανών και ενάντια στην Ελλάδα, πολλοί Έλληνες του Πόντου, εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους. Το ελληνικό στοιχείο θεωρήθηκε ιδιαίτερα επικίνδυνο, όπως δείχνουν τα επίσημα έγγραφα της εποχής. Σύμφωνα μ’ αυτά, οι Γερμανοί χαρακτήρισαν τους Έλληνες «εχθρούς εντός φιλικού εδάφους». Οι πρώτες σφαγές και διώξεις το 1914 (σε Ερυθραία, Πέργαμο, Μάκρη, κ.λπ.) είχαν τη μορφή τρομοκρατικών ενεργειών. Το τουρκικό σχέδιο της γενοκτονίας, που έφερε την υπογραφή του Ταλαάτ μπέη, καταστρώθηκε μετά τις σφαγές των Αρμενίων του 1915 και τις εκτοπίσεις των Ορθοδόξων Συρίων και προέβλεπε το σφαγιασμό όλων των Ρωμιών από 16 έως 60 ετών.
Η αρχή έγινε από την Πάφρα και τη Σαμψούντα. Από το 1914 έως το 1918 μόνο δολοφονήθηκαν 150.000 Πόντιοι. Λεηλατήθηκαν ολόκληρα χωριά, σφαγιάστηκαν άμαχοι, θάφτηκαν ζωντανοί, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν ή εξορίστηκαν. Στις 6/19 Μαΐου του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ, κατόπιν εντολής του Σουλτάνου, διορισμένος επιθεωρητής της 9ης Στρατιάς, αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να προστατέψει -υποτίθεται- τους Ρωμιούς και τους Αρμενίους από τις συμμορίες των Τούρκων τσετών (άτακτων). Ήδη, κινούμενος ως εμψυχωτής του κινήματος των Νεότουρκων και υπό το δόγμα της εθνοκάθαρσης, ονειρευόταν «τη μία Τουρκία των υπερήφανων καλών Τούρκων». Έτσι, ενώ έπρεπε να συλλάβει και να τιμωρήσει τον αρχισφαγέα αρχηγό των Τούρκων συμμοριτών Τοπάλ Οσμάν, πράττει το ακριβώς αντίθετο. Τον συναντά μυστικά και τον προτρέπει να συνεχίσει τις σφαγές και τις διώξεις, ως αρχηγός τάγματος στελεχωμένου και από δικούς του αξιωματικούς. Μέχρι το 1923 353.000 Έλληνες του Πόντου σε σύνολο 750.000 κατοίκων εξοντώθηκαν διαμέσου μιας πολιτικής διώξεων, εκτοπίσεων και σφαγών. Η κορύφωση του μαρτυρίου και της γενοκτονίας των Ποντίων μόλις είχε αρχίσει.
   Οι αμέτρητες αναμνήσεις, που έγιναν αφηγήσεις και στη συνέχεια γραπτές μαρτυρίες, άλλοτε στην υπηρεσία της ιστορίας και άλλοτε για χάρη της λογοτεχνίας, με το συναίσθημα να μην προδίδει την αλήθεια, ζωντανεύουν τον βάναυσο κατατρεγμό μιας φυλής, η οποία ζούσε και πρόκοβε σε όλους τους τομείς της ζωής στα πάλαι ποτέ εδάφη του Πόντου και στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Οι Πόντιοι, αγόγγυστοι δουλευτάδες και άξιοι νοικοκυραίοι, άρπαξαν τη ζωή από τα ''μαλλιά'' και τη δάμασαν, αφήνοντας το στίγμα τους στην οικονομική ζωή, στις επιστήμες και στα γράμματα. Το κυνήγι του σκύλου με τη γάτα είχε αρχίσει αιώνες πριν τη Γενοκτονία. Οι Έλληνες του Πόντου ζούσαν πάντα στη φωλιά του λύκου, παρασυρμένοι σε ένα άνισο παιχνίδι πιθανοτήτων με τη μοίρα, που είχε προδιαγραφεί. Στα περίφημα θεατρικά δρώμενα των Ποντίων, τα γνωστά ''Μωμοέρια", καταγράφεται παραστατικά και γλαφυρά το αδούλωτο πνεύμα των Ελληνοποντίων, που σατίριζαν και χλεύαζαν τους Τούρκους κάτω από τη μύτη τους, αρνούμενοι να υποταχθούν σ' ένα βάρβαρο και προκλητικό κατακτητή, που απειλούσε να τους διώξει από τα πάτρια χώματα, τα οποία έμελλε να ματώσουν με το τίμιο αίμα των παππούδων μας.
   Τα κιτάπια της ιστορίας μπορεί να έκλεισαν και η πατρογονική εστία να πέρασε οριστικά στα χέρια των Τούρκων, τα κιτάπια της καρδιάς, όμως, ανοίγουν και κλείνουν μονάχα, όταν το θέλουμε εμείς. Τα κιτάπια της ιστορίας ετούτης έχουν γραφτεί με το αίμα των προγόνων μας, το οποίο ζητάει την ιστορική του δικαίωση. Το αίμα δε ζητάει αίμα, για να ξεπλυθεί, απαιτεί όμως τη διεθνή αναγνώριση των όσων διαδραματίστηκαν στον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Με το νόμο 2193/24-2-1994 του ελληνικού κοινοβουλίου η 19η Μαΐου καθιερώθηκε ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Πρόσφατα το σουηδικό κοινοβούλιο προέβη στην αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, σε μια κίνηση καλής θέλησης, η οποία χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από τους Έλληνες. Έχουν προηγηθεί, ευτυχώς, και άλλα κράτη. Αυτή τη διεθνή αναγνώριση καλείται να την απαιτήσει η ελληνική κυβέρνηση. Ας ελπίσουμε ότι η εξωτερική μας πολιτική θα αρχίσει επιτέλους να διεξάγεται με ''ανεβασμένα'' τα παντελόνια, αφού οι  σειρήνες για το "Finis Hellas" πληθαίνουν ασφυκτικά κι επικίνδυνα!

"Ο Πόντον εν άστρον φωτεινόν"

Απέναντι στην Τυραννία ο… «λαός» και οι Πολίτες ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΜΟΚΟΒΙΤΗ



Απέναντι στην Τυραννία

ο… «λαός» και οι Πολίτες

ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΜΟΚΟΒΙΤΗ
------- . -------
Το Πανεπιστήμιο του Γέηλ δεν είναι φυσικά στην Πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Ουάσιγκτον, αλλά είναι ΔΙΕΘΝΩΣ αναγνωρισμένο από τα καλύτερα στον κόσμο.

Στο Πανεπιστήμιο του Γέηλ, καθηγητής διεθνώς αναγνωρισμένος ως Άριστος στον Τομέα του της Ιστορίας, ο Τίμοθι Σνάϊντερ, κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Απέναντι στην Τυραννία». Σχετικά με το περιεχόμενο του, στην ερώτηση δημοσιογράφου:
«Προτρέπετε τους πολίτες να αντισταθούν και μοναχικά όταν κινδυνεύει η δημοκρατία. Θεωρείτε ότι ένας άνθρωπος είναι αρκετός για να κάνει τη διαφορά;». Απαντά:
«Οι άνθρωποι που σκέφτονται ελεύθερα και συμπεριφέρονται ελαφρώς διαφορετικά από την πλειοψηφία μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Εάν εκατομμύρια κάνουν το ίδιο, τότε αλλάζει η πολιτική ατμόσφαιρα. Η ικανότητα να συμπεριφερθείς διαφορετικά από την πλειοψηφία είναι απαραίτητη για την ελευθερία. Δεν είσαι ελεύθερος εάν δεν είσαι πρόθυμος να κάνεις πράγματα που σε αναγκάζουν να ξεχωρίσεις».
Στη χώρα μας ο Πλανητάρχης διεκήρυξε «ΠΡΩΤΑ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ και μετά ο… Πρωθυπουργός», αλλά η διακήρυξή του ήρθε, τουλάχιστον εδώ, αφού είχε τελειώσει η θητεία του ως ΠΡΟΕΔΡΟΥ και όχι στην Αρχή της που είχε τη δύναμη να εφαρμόσει τη διακήρυξή του ο ίδιος.
Όμως… πολύ πριν ο «χωρίς νόμπελ αναγνώρισης» αλλά πολυδιαβασμένος παγκοσμίως Καζαντζάκης με το στόμα ενός επαναστάτη είχε καταγράψει:
«Απέχω από τον αγώνα όχι από ραθυμία ή δειλία, αλλά γιατί ξέρω. Ξέρω το τέλος όλων των πραγμάτων. Πίσω από τα μεγάλα λόγια η αγυρτεία και το κενό» («Βραχόκηπος»). Αυτά ο…. επαναστάτης. Όμως ο συγγραφέας συνέχιζε τον δικό του αγώνα, δεν απείχε. Κι’ ίσως να είναι ο μόνος έστω και μοναχικός δρόμος με Φως που διασώζει την Ελευθερία, αλλά και «Γνώση των πραγμάτων», ακόμα κι’ όταν ο Επαναστάτης απέχει «γιατί πίσω από τα μεγάλα λόγια έχει ζήσει την αγυρτεία και το κενό».
Λόγια για «λαό» στον… ενικό «λαός» σαν κάτι αορίστως και γενικώς «ενιαίο σύνολο – ομοιόμορφα» κι’ όχι ως ΠΟΛΙΤΕΣ πολλοί και διαφορετικοί και διαφορετικών θελήσεων κι’ όχι μια… μάζα όλοι… ένα… ως «λαός». Ενώ οι ΠΟΛΙΤΕΣ στον πληθυντικό μέσα από διαφορές και αντιθέσεις είναι σύνθεση με Σεβασμό και στις μειοψηφίες και όφελος και γι’ αυτές από την… πλειοψηφία την επικρατούσα με τις Ιδέες και την Πράξη στην ΔΗΜΟ-Κρατία. Δύσκολο Πολίτευμα δυσκολότερη και η πράγματι Ελευθερία όταν «η αγυρτεία και το κενό» κρύβεται πίσω από τα μεγάλα λόγια για τον «έναν»… «λαό», αυτόν που θεωρούν «δικό τους ως…. μάζα» και κανέναν ως Πολίτη οι ως…. «ιδιοκτήτες του» με τα μεγάλα λόγια. Χθες, σήμερα, αύριο, εδώ και αλλού.
«Απέναντι στην Τυραννία» σήμερα και ΠΡΟΣ το μέλλον «όλων των επαρχιών της γης μας» είναι ο ΠΟΛΙΤΗΣ ως κάθε ένας και επώνυμος σε σύνολο με σεβαστή προσωπικότητα όλων κι’ όχι απρόσωπος ή «ανώνυμος» στο μαζικά σύνολο «λαός» και μάλιστα «ιδιοκτησίας ανεξελέγκτου αρχηγού σε απρόσωπο ένα… ποιμνιοστάσιό του» που μόνο… ΑΥΤΟ όμως εκφράζει.
Ακόμα κι’ όταν βολεύεται με τη χρήση της λέξης «λαός» να περιλαμβάνει όχι μόνο τους «υπέρ του» αλλά και τους εκτός «ποιμνίου του» Πολίτες, μέλη του εκλογικού Σώματος που δίνει Εντολή (ΔΙΑΤΑΓΗ) ως κυρίαρχο και Πηγή κάθε Εξουσίας με έλεγχο και Γνώση απολύτου Σεβασμού Αρχών και Αξιών λειτουργίας Πολιτεύματος πράγματι Δημοκρατίας ΠΟΛΙΤΩΝ κι’ όχι «κομματαρχών ως ιδιοκτητών λαού». Πολύ περισσότερο όταν ο… «λαός του αρχηγού» αποτελεί μόνο το 20% επί του συνόλου Εκλογικού Σώματος, αλλά εξουσιαστικά επιβάλει ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ και επί του υπολοίπου 80% όχι… «λαού του» αλλά 80% του συνόλου ΠΟΛΙΤΩΝ που είναι εναντίον του ή οπωσδήποτε από κάθε άποψη όχι δια ψήφου υπέρ του.

Η συντριπτική πλειοψηφία ελευθέρων Πολιτών Απέναντι στην Τυραννία αρχηγού συντριπτικής μειοψηφίας «λαού του». Για ένα Πολίτευμα πράγματι Δημοκρατίας ΠΟΛΙΤΩΝ με ιδιοκτησία ΤΟΥΣ την Πηγή κάθε Εξουσίας και συνεχούς ελέγχου και όχι «λαού»… «ιδιοκτησίας αρχηγού» και μάλιστα συντριπτικής μειοψηφίας επί συνόλου ΠΟΛΙΤΩΝ Εκλογικού Σώματος.   

Ένας χρόνος χωρίς τον Δημήτρη Παπαγεωργίου.


ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ  ΜΕΓΑΛΟ  ΜΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟ  ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗ   ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ (DIMITRI)

"Βρισκόμαστε μπροστά στο χρέος του εαυτούμας και της κληρονομιάς μας.
Γεωργοί, ποιητές, χαράκτες, ζωγράφοι, ελάτε γρήγορα πρέπει να γεμίσουμε χέρι με χέρι της αποθήκες των Λαών μας. Μαύρη θα είναι η ζωή με άδειες αποθήκες"... 
                                              (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ)

Πέρασε ένας χρόνος που έφυγε από κοντά μας ο Μεγάλος καλλιτέχνης
Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου που διάλεξε την Ισπανία σαν την Ιθάκη της ζωτικής περιπέτειας, εδώ κι ένα χρόνο δεν είναι πια  κοντά μας.
Λόγος και εικόνα, ποίηση και χαρακτική, κείμενο και χρώμα η Ελληνική ψυχή!!!  Με αυτά τα υλικά  κατάφερε ο Μεγάλος Έλληνας να πετύχει μια σύνθεση τόσο ωραία και υψηλή .   Κάθε μέρα και κάθε νύχτα  «κυκλοφορούσε»  στον κόσμο των ονείρων του ,των μύθων του και των Θεών του. Έφερνε  γραμμένο στην μνήμη του , σ’ αυτήν την μνήμη , του αίματος , όλη την ομορφιά του αρχαίου κόσμου ,  όλη την αλήθεια του Ελληνικού Λαού. Διάλεξε «το τομάρι του ταύρου» σαν κρυφό μέρος για την σιωπή του, σαν περίγυρο κατάλληλο για την έμπνευσή . Μια χώρα μακρινή στην Μεσόγειο που του έδωσε την αναγκαία διάσταση του τόπου και χρόνου για να αναπλάσει  με την γλώσσα του ποιητή  όλα όσα έφερνε μέσα στην λεπτή του ψυχή. Τι να πρωτοπώ γι’ αυτόν τον μεγάλο , ευαίσθητο και ταπεινόφρονα καλλιτέχνη που με τίμησε με την φιλία του. Να γράψω για τα έργα του , τα βραβεία του, τις εκθέσεις του. Νιώθω ευτυχής που μου δόθηκε  η ευκαιρία να του κάνω ένα μεγάλο αφιέρωμα στο περιοδικό μου «αφιερώματα»  πριν λίγα χρόνια.
Ο Δημήτρης πίστευε ότι το σημαντικότερο και αρχαιότερο στοιχείο στην ιστορία του ανθρώπου είναι τα ίχνη που ο ίδιος ο άνθρωπος αφήνει τυπωμένα: ένα χέρι, ένα στολίδι , ένα σύμβολο. Ερωτευμένος με την ευγενική αυτή τέχνη ακολούθησε τον δρόμο προς την τελειότητα, εκεί όπου η Ελλάδα γίνεται ένα με τον Λατινικό κόσμο , όπου η σμίλη και το σκαρπέλο αντικαθιστούν τον πυρόλιθο και η εικόνα γίνεται ποίηση χωρίς χρόνο  μήτε γλώσσα.
Αγαπημένε μου φίλε  δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
Δημήτρης Ζάχος 
  

Δες τε εδώ ένα μικρό βίντεο με την διαδρομή και τα έργα του  DIMITRI:
















ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ: ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΜΠΟΥΡΛΑ



Η αποκρατικοποίηση της πολιτικής


Η αποκρατικοποίηση της πολιτικής
Κων/νου Ηλ. Μήτσιου

            Παρακολουθούμε με απογοήτευση τη γιγάντωση και προώθηση της κομματικής συνείδησης και ιδιοτέλειας σε βάρος των εννοιών του  κράτους, των θεσμών, των αξιών. Από την επαύριο των εκλογών αρχίζει η δια παντός μέσου καιτρόπου ανάδειξη του κόμματος, η κομματική πειθαρχία στην ψήφιση των νομοσχεδίων, το κομματικό κόστος, η κομματική ιδιοτέλεια, η κομματική επικράτηση στο συνδικαλισμό, στη νεολαία, στις υπηρεσίες, η κομματική διαχείριση του κράτους.
Οι προεκλογικές δεσμεύσεις μετατρέπονται σε κομματικές διαπραγματεύσεις, ο εκάστοτε πρωθυπουργός συμπεριφέρεται ως κομματικός ηγέτης, η κυβέρνηση προσαρμόζει την προπαγάνδα της για να περιορίσει το εκλογικό κόστος της συγκεκριμένης πολιτικής και το κόμμα, ως σκληρός συντεχνιακός μηχανισμός, επιβάλλει το σεβασμό των συμφερόντων του σε βάρος τού δημόσιου συμφέροντος.
            Η αποκρατικοποίηση της πολιτικής είναι το βαθύτερο πολιτικό νόημα των εκλογών, που  υπερβαίνει την απλή εναλλαγή στην εξουσία και συγχρόνως είναι διάχυτο δημοκρατικό λαϊκό αίτημα αλλαγής. Αίτημα βασικό και ευθύνη που πρέπει ν’ αποδεχθούν όλα τα κόμματα, γιατί απορρέει από την καθολική βούληση του ελληνικού λαού. Πρέπει τώρα να δεσμευθούν όλα τα κόμματα για το χωρισμό του κράτους από το κόμμα, την αποκρατικοποίηση της πολιτικής, ώστε να βρει την αυτοτέλεια και την αυτονομία, ως έκφραση των λαϊκών τάσεων και συμφερόντων και ουδενός άλλου. Αυτό θα είναι ουσιαστική αλλαγή πολιτικής που περιμένει ο λαός.
            Είναι δυστυχώς ορατή η αλληλοεπικάλυψη και η ταύτιση κυβέρνησης και κόμματος, αλλά και ανεπιθύμητος από την κοινωνία ο ευτελισμός των θεσμών και των αξιών. Είναι επομένως καταδικαστέα η προβολή της κομματικής ιδιοτέλειας έναντι της απαξίωσης του κυβερνητικού έργου. Επί τετραετία κρίνεται καθημερινώς η κυβέρνηση της Ελλάδας και όχι το κόμμα. Αυτό, θα κριθεί στην κάλπη ανάλογα με την προσφορά, τη συνέπεια και το έργο του.

kostasmitsios@yahoo.gr

Δυνατός δεν είναι εκείνος που δεν έχει λυγίσει ποτέ..

Δυνατός δεν είναι εκείνος που δεν έχει λυγίσει ποτέ..


12 η ώρα, μεσάνυχτα. Όλοι έχουν κοιμηθεί, ησυχία στους δρόμους.
Ήμουν ξύπνια, ανήσυχη, ύπνο πάλι δεν είχα. Στριφογύριζα στο μαξιλάρι μου, οι σκέψεις μου δε με άφηναν, όσο και αν προσπαθούσα.
Αποφάσιζα να σηκωθώ – γιατί να με βασανίζω αφού ύπνος δε μου έρχεται;
Σηκώθηκα και έβαλα να ακούσω εκείνη την παλιά κασέτα με τις μεγάλες επιτυχίες των Queen – η κρυστάλλινη φωνή του Freddie Mercury πάντα θα είναι ένα φάρμακο όταν η ψυχή μου πονάει.
Και έμεινα εκεί, καθισμένη στο γραφείο μου.
Και αναλογιζόμουν τη ζωή μου, τα λάθη μου, εσένα που εξαφανίστηκες, τα μηνύματά μου που δεν απαντήθηκαν.
Και άρχισα να με κατηγορώ, γιατί θεωρούσα ότι είμαι και ανεπαρκής και ίσως να μην άξιζα τόσο και για αυτό μου φέρθηκες έτσι, και για αυτό τότε δεν τα κατάφερα.
Πήγα στην κουζίνα και έφαγα κάτι βιαστικά – νηστική ήμουν όλη μέρα.
Και με έπιασαν τα κλάματα, γιατί άραγε να ένοιωθα έτσι;
Οι τοίχοι στο δωμάτιό μου με είχαν πνίξει, ένοιωθα να ψάχνω να βρω μία διέξοδο και κάποιος είχε κλέψει το κλειδί και με είχε αφήσει κλειδωμένη μέσα.
Σκεφτόμουν τη ζωή μου, εκείνα που δεν κατάφερα, την πρώτη μου αποτυχία στις εξετάσεις, τους φίλους μου, τον ερωτά μου τον ανεκπλήρωτο, τα πάντα.
Ένοιωθα να σηκώνω στην πλάτη μου όλο το βάρος του κόσμου και σαν ένας άλλος Άτλαντας το κρατούσα και με τα δύο μου τα χέρια.
Δεν μπορούσα να ξεφύγω, είχα παγιδευτεί μέσα σε ένα έλος.
Γιατί δεν αισθανόμουν όμορφη, γιατί ένοιωθα αποτυχημένη, γιατί δεν απαντούσες, γιατί, γιατί, γιατί.
Ντύθηκα βιαστικά και βγήκα στους δρόμους, πρέπει να ήταν 3 η ώρα το ξημέρωμα.
Δε σκούπισα τα δάκρυά μου, τα άφηνα τα τρέξουν ελεύθερα. Δε ντρέπομαι για τα δάκρυά μου – ας με χαρακτηρίσουν όπως θέλουν. Αλλά ήταν τόσο αργά, όλοι εκείνοι την ώρα κοιμόντουσαν.
Περπάτησα στην παραλία και κάθισα στα βραχάκια, σκεπτόμενη τη ζωή μου.
Ένοιωθα ένα μαχαίρι να μου σκίζει την καρδιά , άρχισα να κλαίω δυνατά, ήμουν τελείως μόνη μου.
Γιατί δεν ένοιωθα όμορφη, γιατί ένοιωθα ότι είμαι αποτυχημένη, σκεφτόμουν αν αυτό που είμαι αξίζει την εκτίμηση και την αγάπη.
Σε μία στιγμή, σήκωσα το βλέμμα μου και κοίταξα ψηλά στον ουρανό – πόσο όμορφος είναι τη νύχτα!
Φάνηκα τόσο μικρή μπροστά του, μπροστά στο άπειρο και τα αστέρια.
Νομίζω, όποιος δεν έχει ατενίσει τον ουρανό μέσα στη βαθιά νύχτα, έχει χάσει ένα δείγμα απόλυτης, μοναδικής ομορφιάς.
Έμεινα εκεί ξαπλωμένη, ατενίζοντας το άπειρο.
Θυμήθηκα εκείνο που είχε πει ο Carl Sagan: «Είμαστε πεταλούδες που πετάνε για λίγο και νομίζουν ότι αυτό θα διαρκέσει για πάντα.»
Με πήρε για λίγο ο ύπνος. Όταν άνοιξα τα μάτια μου, κοίταξα το ρολόι μου, πρέπει να είχε περάσει τουλάχιστον μία ώρα. Κόντευε να ξημερώσει, ήταν τέσσερις το χάραμα.
Τα δάκρυα είχαν στεγνώσει στα μάτια μου, μέσα μου κάπως είχα αλαφρύνει.
Γύρισα σπίτι, η μουσική ακόμα έπαιζε στο δωμάτιό μου.
Έκανα ένα μπάνιο, άφησα το κρύο νερό να τρέξει επάνω μου.
Με κοίταξα στον καθρέφτη και τότε φώναξα:
«Γιατί δε σε αγαπάς όπως σου αξίζεις;
Γιατί περιμένεις οι άλλοι να κρίνουν την αξία σου και μετράς το πόσο αξίζεις από το πόσο αγαπήθηκες από κάποιον, κάποια, κάποιους;
Γιατί σε υποτιμάς, γιατί δε μπορείς να δεις πόσο όμορφη είσαι;
Άστα εαυτέ, άστα. Κάθε μέρα να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να λες: Αξίζεις, ακόμα και αν βρεθούν τόσα και άλλα τόσα ανθρωπάρια στο δρόμο σου και σου φερθούν άσχημα.
Είσαι όμορφος ότι και αν γίνει.
Αδιαφορώ για το δηλητήριο που υπάρχει στην ψυχή των άλλων , εγώ έχω εμένα.»
Ήξερα ότι δυνατός δεν είναι εκείνος που δεν έχει λυγίσει ποτέ. Αλλά εκείνος που ακόμα και όταν λύγισε, βρήκε τη δύναμη και το πάλεψε.
Ακόμα και αν βυθιστεί σε ένα έλος, ακόμα και αν όλα τα έβλεπε μαύρα.
Όχι, ότι τα πίστεψα όλα αυτά που μου είπα αμέσως- αλλά το πάλεψα, το πάλεψα πολύ.
Πάλεψέ το και εσύ που με διαβάζεις.
Όταν νοιώσεις μόνος, κοίταξε τον ουρανό. Είμαστε μικροί, έτσι; Έτσι και τα προβλήματά μας είναι, μικρά και αντιμετωπίσιμα, έτσι είναι και εκείνοι που μας πλήγωσαν.
Όλα περαστικά, γιατί ο εαυτός μας έχει περισσότερη δύναμη και αξία από όση εμείς πιστεύουμε ότι έχει.

"Ερώμαι την τέχνην"

"Ερώμαι την τέχνην"
το εικαστικό είναι έργο βραβευμένο του ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΝΤΩΝΑΚΗ

Τα περιοδικό μας «Αφιερώματα» κυκλοφορεί με τα «γιορτινά του» περιμένοντας την βράβευσή του!!!

Πρόσφατα "Αφιερώματα.gr"

Για τα "Αφιερώματα"...:

«ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ»: περιοδικό ουσίας και με πολιτική ανάλυση της ελληνικής, κατά το δυνατόν, πραγματικότητας. Διαφέρει από όλα τα περιοδικά που κυκλοφορούν όχι μόνο γιατί είναι απόλυτα ανεξάρτητο από ιδεολογικές αγκυλώσεις, κομματικές δεσμεύσεις και οποιεσδήποτε σκοπιμότητες, αλλά και γιατί έχει όλως άλλη οπτική. Γι’ αυτό και είναι πάντα άρρηκτο συνδεδεμένο με τις τέχνες, το Στοχασμό, τις Παροιμίες, την χριστιανική Γραφή, την «θύραθεν παιδεία», δηλαδή την, εκ των πραγμάτων π α γ κ ό σ μ ι α, Ελληνική Γραμματεία...

"Αφιερώματα" - Έντυπη έκδοση

"Αφιερώματα" - Έντυπη έκδοση

Arthina art culture


designing event> τόπος τέχνης,τοπίο πολιτισμού

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τα «αφιερώματα» σας προτείνουν...

... ένα εξαιρετικό site για τον πολιτισμό!!!

Δείτε ΕΔΩ: www.os3.gr

 
Support : Your Link | Your Link | Your Link
Copyright © 2013. afieromata.gr - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger
-->